മുസ്‌ലിംകളുടെ ദേശസ്‌നേഹം; പ്രധാനമന്ത്രി പറഞ്ഞതാണ് ശരി!

എം.എം.അക്ബർ

അഞ്ചു ദിവസങ്ങള്‍ നീണ്ടുനിന്ന തന്റെ അമേരിക്കന്‍ സന്ദര്‍ശനത്തിനു മുന്നോടിയായി ഇന്ത്യന്‍ പ്രധാനമന്ത്രി സി.എന്‍.എന്‍ പ്രതിനിധി ഫരീദ് സകരിയ്യയുമായി നടത്തിയ സംഭാഷണത്തിനിടെ ഇന്ത്യന്‍ മുസ്‌ലിംകളെ കുറിച്ചു പറഞ്ഞത് മാധ്യമങ്ങളെല്ലാം പ്രാധാന്യത്തോടെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും രാഷ്ട്രീയവും സാമൂഹികവുമായ ചര്‍ച്ചകള്‍ക്ക് നിമിത്തമാവുകയും ചെയ്തിരുന്നു. കശ്മീരിലെയും ഗുജറാത്തിലെയും മുസ്‌ലിംകള്‍ അനുഭവിക്കുന്ന പീഡനങ്ങളില്‍ നിന്നുള്ള മോചനത്തിനായി ഇന്ത്യന്‍ മുസ്‌ലിംകള്‍ അല്‍ക്വാഇദയില്‍ ചേരണമെന്ന അല്‍ക്വാഇദ നേതാവിന്റെ പ്രസ്താവനയോടുള്ള പ്രതികരണമാരാഞ്ഞ സകരിയ്യയോട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ വരികളാണ് ഏറെ ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടത്. 2014 സെപ്റ്റംബര്‍ 19ന് സി. എന്‍. എന്‍ പുറത്തുവിട്ട അഭിമുഖത്തിലെ പ്രസക്ത ഭാഗത്തിന്റെ പരിഭാഷ ഇങ്ങനെയാണ്: ”നമ്മുടെ നാട്ടിലെ മുസ്‌ലിംകളോട് അവര്‍ ചെയ്യുന്നത് അനീതിയാണെന്നാണ് ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നത്. അവരുടെ പാട്ടിനനുസരിച്ച് ഇന്ത്യന്‍ മുസ്‌ലിംകള്‍ നൃത്തമാടുമെന്ന് ആരെങ്കിലും കരുതുന്നുവെങ്കില്‍ അവര്‍ മിഥ്യാഭ്രമത്തിലാണ്. ഇന്ത്യന്‍ മുസ്‌ലിംകള്‍ ഇന്ത്യയ്ക്കുവേണ്ടി ജീവിക്കും, അവര്‍ ഇന്ത്യയ്ക്കു വേണ്ടി മരിക്കും. ഇന്ത്യയ്ക്ക് ദോഷകരമായ യാതൊന്നും അവര്‍ ആഗ്രഹിക്കുകയില്ല.” ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ജനാധിപത്യരാഷ്ട്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ന്യൂനപക്ഷ സമൂഹത്തെപ്പറ്റി രാഷ്ട്രനായകന്‍ വെച്ചു പുലര്‍ത്തേണ്ട പ്രതീക്ഷ തന്നെയാണ് ഇന്ത്യന്‍ പ്രധാനമന്ത്രി ഇവിടെ പങ്കുവെച്ചിരിക്കുന്നത്. ഈ നാടിന് വേണ്ടി ജീവിക്കുകയും മരിക്കുകയും ചെയ്യാന്‍ സന്നദ്ധരാണ് മുസ്‌ലിംകളെന്ന പ്രതീക്ഷ; ജനിച്ചുവളര്‍ന്ന സ്വന്തം നാടിന് ദോഷകരമായി യാതൊന്നും ഇന്ത്യന്‍ മുസ്‌ലിംകള്‍ ആഗ്രഹിക്കുകയില്ലെന്ന പ്രതീക്ഷ. ഒരു ജനാധിപത്യക്രമത്തിലെ പ്രബല ന്യൂനപക്ഷത്തെ കുറിച്ച കേവല പ്രതീക്ഷ മാത്രമല്ല ഇതെന്ന് ഇന്ത്യന്‍ മുസ്‌ലിംകളുടെ ചരിത്രം പഠിച്ചാല്‍ ആര്‍ക്കും ബോധ്യമാകും. ഇന്ത്യയില്‍ ജനിച്ചുവളര്‍ന്ന ഇന്ത്യക്കാരായ മുസ്‌ലിംകള്‍ ഇന്ത്യയെ സ്‌നേഹിക്കുകയും ഇന്ത്യക്കു വേണ്ടി ജീവിക്കുകയും ആവശ്യമായ സന്ദര്‍ഭങ്ങളിലെല്ലാം ഇന്ത്യക്കു വേണ്ടി മരിക്കുകയും ചെയ്തവരാെണന്ന വസ്തുത ചരിത്രം കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളതാണ്. ഈ ചരിത്രവസ്തുതയെ തമസ്‌കരിച്ചുകൊണ്ട് പ്രത്യയശാസ്ത്രപ്രചരണം നടത്തുന്നവരുടെ തലപ്പത്തിരുന്നുകൊണ്ട് രാജ്യത്തിന്റെ ചെങ്കോലേന്തിയയാള്‍ അത് സമ്മതിച്ചതു കേട്ടപ്പോഴാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യശുദ്ധിയില്‍ പലരും സംശയിച്ചുപോയത്. അമേരിക്കന്‍ സന്ദര്‍ശനത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പേ നടത്തിയ ഈ പ്രസ്താവന ഗുജറാത്ത് മുസ്‌ലിം വംശഹത്യയുടെ കാവലാളെന്ന തന്റെ വ്യക്തിത്വ വിവരണത്തിലെ കറുത്ത പാട് നീക്കം ചെയ്യാനുള്ള കുല്‍സിതമായ കുടിലശ്രമം മാത്രമാണെന്ന വിമര്‍ശനമുയര്‍ന്നതും അതുകൊണ്ടാണ്. പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളുടെ അടിത്തറകളൊന്നും ഇരുമ്പുലക്കകളല്ലെന്ന് സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ ഉത്തരാധുനിക കാലത്ത് തന്റെ ഹിന്ദുത്വ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന്റെ അടിത്തറയായ ‘മുസ്‌ലിം ശത്രുത’ നീക്കുകയാണ് ഈ പ്രസ്താവനകൊണ്ട് അര്‍ത്ഥമാക്കിയതെങ്കില്‍ അത് തീര്‍ച്ചയായും വിലമതിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. അധികാരത്തിലെത്തുവാന്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന വെറുപ്പിന്റെ ഊന്നുവടികള്‍ പലപ്പോഴും കീരീടധാരണത്തിനു ശേഷം അനാവശ്യമായി തോന്നുക പതിവാണ്. മുസ്‌ലിംകള്‍ ഭാരതത്തിന്റെ ആന്തരിക ശത്രുക്കളാണെന്ന പ്രത്യയശാസ്ത്ര വിചാരധാരയില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ ഊന്നുവടി ഉപേക്ഷിച്ച് രാജ്യത്തെ പ്രബല ന്യൂനപക്ഷമായ മുസ്‌ലിംകളെ അംഗീകരിച്ചും അവരെ രാഷ്ട്രപുനര്‍നിര്‍മ്മാണ പക്രിയകളില്‍ സജീവമാക്കിയും ഒരു നല്ല നാട് സൃഷ്ടിക്കുകയാണ് ലക്ഷ്യമെങ്കില്‍ പ്രസ്തുത പ്രസ്താവന ഇന്ത്യാ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു പുതിയ നാഴികക്കല്ലായിരിക്കുമെന്നതില്‍ സംശയമില്ല; സാംസ്‌കാരിക ഫാഷിസത്തിന്റെ വാല്‍മീകം പൊട്ടിച്ച് മതനിരപേക്ഷജനാധിപത്യ ഭാരതത്തിന്റെ സൃഷ്ടിക്കായി എല്ലാവരെയും കൈകോര്‍പ്പിക്കുന്ന നല്ല നാളെയുടെ നാഴികക്കല്ല്. ചരിത്രത്തെ ശരിയായി വായിച്ചും ദിശാബോധത്തോടെ പഠിച്ചും പുതിയ ഇന്ത്യയുടെ സൃഷ്ടിക്കായി മുഴുവന്‍ ഇന്ത്യക്കാരും ഒരുമിച്ച് നടത്തുന്ന മുന്നേറ്റത്തിന്റെ ചരിത്രസന്ധി! തമിഴ്‌നാട്ടിലെ വില്ലുപുരം ജില്ലയിലെ ബൊമ്മയാര്‍പാളയത്തിനടുത്ത ഒടായില്‍ 2001 ഒക്ടോബര്‍ മാസം നടത്തിയ ഉല്‍ഖനനങ്ങളില്‍ നിന്ന് ലഭിച്ച രണ്ടുലക്ഷം വര്‍ഷം പഴക്കമുള്ള മനുഷ്യതലയോടിന്റെ ഫോസില്‍ പുരാതനശിലായുഗം മുതല്‍ തന്നെ ഇന്ത്യയില്‍ മനുഷ്യവാസമാരംഭിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. ഹിമാലയത്തിലെ ശിവാലിക മലകളുടെ അടിവാരത്തുനിന്ന് ലഭിച്ച മിനുസപ്പെടുത്തിയ കല്ലുകള്‍ ഉത്തരേന്ത്യയിലും ഇക്കാലത്തുതന്നെ മനുഷ്യവാസമാരംഭിച്ചതായി മനസ്സിലാക്കിത്തരുന്നവയാണ്. മധ്യപ്രദേശിലെ റായിസണ്‍ ജില്ലയിലെ മുപ്പതിനായിരം വര്‍ഷമെങ്കിലും പഴക്കമുള്ള ബിംബെദ്ക്ക പാറച്ചിത്രങ്ങളും കേരളത്തില്‍ വയനാട് ജില്ലയില്‍ കല്‍പറ്റക്കടുത്ത എടക്കല്‍ ഗുഹകള്‍ക്കകത്തെ എട്ടായിരം വര്‍ഷമെങ്കിലും പഴക്കമുള്ള ചുവര്‍ചിത്രങ്ങളും നവീനശിലായുഗ കാലത്ത് ഇന്ത്യയില്‍ മനുഷ്യസംസ്‌കാരം സജീവമായിരുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്ന ചരിത്ര രേഖകളാണ്. ആദിമ സിന്ധു നദീതട സംസ്‌കാര കാലത്തോടെയാണ് ഇന്ത്യയിലെ വെങ്കലയുഗമാരംഭിക്കുന്നത്. യൂഫ്രട്ടീസ്, ടൈഗ്രീസ് നദികളുടെ തീരത്ത് വികസിച്ചുണ്ടായ മെസപ്പൊട്ടോമിയന്‍ സംസ്‌കാരത്തെയും നൈല്‍ നദീതീരത്ത് വളര്‍ന്നുണ്ടായ ഈജിപ്ഷ്യന്‍ സംസ്‌കാരത്തെയും പോലെയുള്ള ഉന്നതമായ നാഗരികതയായിരുന്നു സിന്ധു നദീതടത്തില്‍ നിലനിന്നിരുന്നതെന്ന് മോഹന്‍ജോദാരോ, ഹാരപ്പ, ലോതല്‍ തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളില്‍ നടന്ന ഉല്‍ഖനന ഗവേഷണങ്ങള്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. അയ്യായിരത്തോളം വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുമുമ്പ് ദക്ഷിണ ഏഷ്യയിലെ തന്നെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ നാഗരികതകളിലൊന്ന് വളര്‍ത്തിക്കൊണ്ടുവരികയും രണ്ടായിരം വര്‍ഷത്തോളം അത് നിലനിര്‍ത്തുകയും ചെയ്തവരായിരുന്നു സിന്ധു നദീതടത്തില്‍ ജീവിച്ച നമ്മുടെ പൂര്‍വികന്‍മാര്‍ എന്നാണ് ഇതിനര്‍ത്ഥം. ക്രസ്തുവിന് മുമ്പ് 2600 വര്‍ഷങ്ങളെങ്കിലും പഴക്കമുള്ള, സിന്ധു നദീതട പ്രദേശങ്ങളില്‍ നിന്ന് ഉല്‍ഖനനം ചെയ്‌തെടുത്ത 1052 നഗരങ്ങളുടെ നിര്‍മ്മിതി നമ്മുടെ മുന്‍ഗാമികള്‍ നാഗരികവും സാങ്കേതികവുമായി എത്രത്തോളം ഉയരത്തിലായിരുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നതാണ്. ഹാരപ്പന്‍ നാഗരികതയുടെ അന്ത്യത്തോടെയാണ് ഇന്ത്യയിലെ വേദകാലമാരംഭിക്കുന്നത്. ക്രിസ്തുവിന് 1750 വര്‍ഷം മുമ്പ് തുടങ്ങിയ വേദസാഹിത്യങ്ങളുടെ രൂപീകരണം ഏതാണ്ട് 1250 വര്‍ഷത്തോളം നീണ്ടുനിന്ന പക്രിയായിരുന്നുവെന്നാണ് പഠനങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കിത്തരുന്നത്. ക്രിസ്തുവിന് 500 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുമുമ്പ് വേദസാഹിത്യങ്ങളുടെ രൂപീകരണം പൂര്‍ത്തിയാവുന്നതോടെ അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ഒരു സാമൂഹികക്രമവും ഭാരതത്തില്‍ വളര്‍ന്നുവന്നിരുന്നു. കുഴിച്ചെടുത്ത ഹാരപ്പന്‍ സംസ്‌കൃതിയിലെവിടെയെങ്കിലും സംഘടിതമായ രീതിയില്‍ സൃഷ്ടിപൂജയുടെ വകഭേദങ്ങളായ വിഗ്രഹാരധന, ശവകൂടീരപൂജ, പ്രകൃതിയാരാധന, ലിംഗപൂജ, മദ്യാരാധന, ദേവപൂജ, പിശാചുപൂജ, എന്നിവ നിലനിന്നിരുന്നതായി വ്യക്തമാക്കുന്ന തെളിവുകളൊന്നും ലഭിച്ചിട്ടില്ല. എന്നാല്‍ വേദകാലമായപ്പോഴേക്ക് വീരാരാധനയും ദേവപൂജയും പകൃതി ഉപാസനയും വളര്‍ന്നുവന്നതായാണ് വേദസംഹിതകളിലെ പ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നത്. പ്രപഞ്ചകര്‍ത്താവായ പരമപുരുഷന്റെ വെളിപ്പെടുത്തലുകളായി വ്യത്യസ്ത സൃഷ്ടികളെ കാണുകയും അവയെ ഉപാസിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന രീതിയാണ് അവയിലധികവും കാണാന്‍ കഴിയുക. സൃഷ്ടിപൂജയോടൊപ്പം തന്നെ വര്‍ണ്ണാശ്രമ വ്യവസ്ഥയിലധിഷ്ഠിതമായ സാമൂഹിക സംവിധാനവും വളര്‍ന്നുവന്നത് വേദകാലത്തു തന്നെയാണ്. പരമപുരുഷന്റെ ശിരസ്സില്‍നിന്ന് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ബ്രാഹ്മണന്‍ അത്യുന്നതനും പാദങ്ങളില്‍നിന്ന് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ശൂദ്രന്‍ അധമനുമായി പരിഗണിക്കപ്പെടുകയും ക്ഷത്രിയനും വൈശ്യനും ഇവയ്ക്കു നടുവിലുള്ള സ്ഥാനം നല്‍കുകയും ചെയ്തതോടൊപ്പം തന്നെ ഇവിടെയുള്ള അടിസ്ഥാനവര്‍ഗത്തെ ചണ്ഡാളന്‍മാരെന്ന് വിളിച്ച് മാറ്റിനിര്‍ത്തുകയും വര്‍ണ്ണാശ്രമവ്യവസ്ഥക്ക് പുറത്തുനിര്‍ത്തി പീഡിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതായിരുന്നു നമ്മുടെ സാമൂഹ്യക്രമം. സൃഷ്ടിപൂജയില്‍ നിന്ന് ഉയിരെടുക്കുകയും പൗരോഹിത്യത്താല്‍ താങ്ങിനിര്‍ത്തപ്പെടുകയും ചെയ്ത വര്‍ണ്ണാശ്രമ വ്യവസ്ഥയാണ് ഇന്ത്യയെ ലോകത്തിനു മുന്നില്‍ നാണംകെടുത്തിയ സാമൂഹ്യസംവിധാനമെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ അതു തെറ്റാവുകയില്ല; നാലു വര്‍ണ്ണങ്ങളില്‍ നിന്ന് തുടങ്ങി മൂവായിരത്തോളം ജാതികളും ഇരുപത്തിയയ്യായിരത്തോളം ഉപജാതികളുമായി പരസ്പരം തൊട്ടുകൂടായ്മയും തീണ്ടിക്കൂടായ്മയുമെല്ലാം നിലനില്‍ക്കുന്ന സാമൂഹ്യസംവിധാനം! ഋഗ്വേദത്തിലെ പുരുഷസൂക്തത്താല്‍ ബീജാപാവം ചെയ്യപ്പെട്ട ദുഷിച്ച ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെ ദ്രംഷ്ടകളില്‍ നിന്ന് ഇന്നും പൂര്‍ണ്ണമായി മുക്തമാകുവാന്‍ ഭാരതീയര്‍ക്കു കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്ന വസ്തുതയാണ് നമ്മുടെ സാമൂഹ്യശാസ്ത്ര പഠനങ്ങളൊക്കെയും വ്യക്തമാക്കുന്നത്. വേദങ്ങളില്‍ പരാമര്‍ശിക്കപ്പെട്ട സരസ്വതി, സിന്ധു, സിന്ധുനദിയുടെ പോഷകനദികളായ സുതുദ്രി, വിപാസ, അസിഗ്‌നി, പദസ്തി, വിതാസ്ത എന്നിവ ചേര്‍ന്ന സപ്തസിന്ധുവിന്റെ 2 (2)തീരത്തുള്ള ആര്യന്‍മാരും ദസ്യുക്കളും തമ്മില്‍ നടന്ന രക്തരൂക്ഷിത യൂദ്ധങ്ങളെകുറിച്ച വിവരങ്ങളാണ് വേദങ്ങള്‍ നല്‍കുന്നത്. ആര്യനേതാവായ ഇന്ദ്രനും ദസ്യുനേതാവായ വ്രതനും തമ്മിലും ആര്യന്മാരായ പത്തു രാജാക്കന്‍മാര്‍ തമ്മിലുമെല്ലാം ശക്തമായ സംഘട്ടനങ്ങള്‍ നടന്നതായി ഋഗ്വേദസുക്തങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കിത്തരുന്നുണ്ട്. ഈ സംഘട്ടനങ്ങള്‍ വഴി ആത്യന്തികമായി നേട്ടമുണ്ടായത് ആര്യന്‍മാര്‍ക്കാണ്. ഉത്തരേന്ത്യയില്‍ ആര്യാധിപത്യം ഏതാണ്ട് പൂര്‍ണ്ണമായി തന്നെ നിലനില്‍ക്കുന്നതിന് ഇത് കാരണമായി. വര്‍ണ്ണാശ്രമ വ്യവസ്ഥയില്‍ അധിഷ്ഠിതമായി തങ്ങള്‍ നിര്‍മ്മിച്ചെടുത്ത സാമൂഹ്യക്രമത്തിന്റെ അധിപരായിത്തീരാന്‍ ആര്യന്‍മാര്‍ക്ക് അവസരമുണ്ടായത് ഇങ്ങനെയാണ്. വേദകാലത്തിന്റെ അന്ത്യത്തോടെയാണ് ഇന്ത്യയില്‍ മഹാജനപദങ്ങളെന്നറിപ്പെട്ട രാഷ്ട്ര സംവിധാനങ്ങളുണ്ടായത്. ക്രിസ്തുവിന് മുമ്പ് ആറും നാലും നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കിടയില്‍ നിലനിന്നിരുന്ന പതിനാറ് ഗോത്രാധിപത്യഭരണക്രമങ്ങളാണ് മഹാജനപദങ്ങള്‍ എന്നറിപ്പെടുന്നത്. കാശി, കോശാല, അന്‍ഗ, മഗധ, വജ്ജി, മല്ല, ചേദി, വത്സ, കുരു, പഞ്ചാല, മത്സ്യ, സുരസേന, അസ്സാക, അവന്തി, ഗാന്ധാര, കംബോജ എന്നീ ഗോത്രഭരണ സംവിധാനങ്ങളെപറ്റി സോളസ മഹാജനപദങ്ങളെന്നാണ് ആദ്യകാല ബുദ്ധകൃതികളിലൊന്നായ അങ്കട്ടാര നികായയില്‍ പരാമര്‍ശിക്കുന്നത്. ഇവ തമ്മില്‍ നടന്ന സംഘട്ടനങ്ങളുടെ ഫലമായാണ് മഹാജനപദങ്ങളില്‍ പലരും ഇല്ലാതായതും, മഗധ സാമ്രാജ്യം വളര്‍ന്നു വന്നതും. മഗധയുടെ ഭരണാധികാരികളായിരുന്ന നന്ദ രാജവംശത്തെ കീഴ്‌പെടുത്തിക്കൊണ്ടാണ് ക്രിസ്തുവിന് 322 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുമുമ്പ് ചന്ദ്രഗുപ്ത മൗര്യന്‍ മൗര്യസാമ്രാജ്യം സ്ഥാപിച്ചത്. ഹിമാലയം മുതല്‍ ആസാം വരെയും ബലൂചിസ്ഥാന്‍ മുതല്‍ ഹിന്ദുക്കുഷ് പര്‍വതനിരകള്‍ വരെയും നീണ്ട അന്നത്തെ ഏറ്റവും വലിയ സാമ്രാജ്യങ്ങളിലൊന്നിന്റെ സ്ഥാപകരായിരുന്നു മൗര്യന്‍മാര്‍ എന്നതില്‍ നമുക്കഭിമാനിക്കാം. പക്ഷെ തക്ഷശിലയില്‍ നിന്നുള്ള ബ്രാഹ്മണപുരോഹിതനും രാഷ്ട്രമീമാംസയിലെ കുടിലതകളാല്‍ കൗടില്യനെന്ന് പ്രസിദ്ധനുമായ ചാണക്യന്റെ ഉപദേശങ്ങള്‍ പ്രകാരം പതിനായിരങ്ങളെ അരിഞ്ഞുവീഴ്ത്തിക്കൊണ്ടാണ് ചന്ദ്രഗുപ്ത മൗര്യനും മകന്‍ ബിന്ദുസാരനും മൗര്യസാമ്രാജ്യത്തെ വളര്‍ത്തിക്കൊണ്ടുവന്നത് എന്ന വസ്തുത നാം മറക്കരുത്. ബിന്ദുസാരന്റെ മകനായ അശോക ചക്രവര്‍ത്തി കലിംഗയെന്ന ഒരു ചെറിയ പ്രദേശത്തെ കീഴടക്കുന്നതിനുവേണ്ടി നടത്തിയ പരാക്രമങ്ങളെക്കുറിച്ച് വായിച്ചാല്‍ ഓരോ യുദ്ധവും എന്തുമാത്രം നാശനഷ്ടങ്ങളുണ്ടാക്കിയതെന്ന് മനസ്സിലാവും. ഒരു ലക്ഷത്തിലധികം പടയാളികളും കുറേയധികം സാധാരണക്കാരും കൊല്ലപ്പെടുകയും ഒന്നര ലക്ഷത്തോളം പേര്‍ ഭവനരഹിതരായി അലയേണ്ടി വരികയും ചെയ്ത കലിംഗയുദ്ധമാണ് അശോകന്റെ മനസ്സുമാറ്റുകയും അഹിംസയുടെ പ്രചാരകനായിതീര്‍ന്ന് ബൗദ്ധധര്‍മ്മത്തെ പുല്‍കുവാന്‍ പ്രചോദിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തതെന്ന് അശോകസ്തംഭങ്ങളില്‍ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ട അശോകന്റെ രാജശാസനകള്‍ പറയുന്നുണ്ട്. സുംഗസാമ്രാജ്യസ്ഥാപകനായ പുഷ്യാമിത്രസുംഗന്‍ ആഇഋ 184ല്‍ മൗര്യസാമ്രാജ്യത്തിലെ അവസാന രാജാവായ ബൃഹ്ദ്‌നാഥനെ വധിക്കുന്നതുവരെ നിലനിന്ന ഈ സാമ്രാജ്യത്തിന് കീഴില്‍ കലയും സാഹിത്യവുമെല്ലാം പുഷ്‌കലമായിരുന്നത് പോലെ കൊലയും സംഘട്ടനങ്ങളുമെല്ലാം വ്യാപകമായിരുന്നുവെന്നും ചരിത്രരേഖകള്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. കേവലം ഒരു നൂറ്റാണ്ടുകാലം മാത്രം നിലനിന്ന സുംഗന്‍മാരുടെ കാലത്തും യുദ്ധങ്ങളും കലാപങ്ങളും കുറവായിരുന്നില്ല. കലിംഗന്‍മാരും ശതവാഹനന്‍മാരും പാഞ്ചാലന്‍മാരും മധുരന്‍മാരുമെല്ലാം അവരുമായി യുദ്ധം ചെയ്തിരുന്നതായി അക്കാലത്ത് രചിക്കപ്പെട്ട യുഗപുരാണത്തില്‍ നിന്ന് മനസ്സിലാവുന്നുണ്ട്. മൗര്യന്‍മാരെ പോലെത്തന്നെ പ്രബലരായിരുന്ന ഗുപ്തന്‍മാരുടെ കാലത്തും ഇവിടെ യുദ്ധങ്ങളും രക്തച്ചൊരിച്ചിലുകളും കുറവായിരുന്നില്ല. ക്രിസ്താബ്ദം 320 മുതല്‍ 550 വരെ, രണ്ടരനൂറ്റാണ്ടോളം കാലം നീണ്ടുനിന്ന ഗുപ്ത സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ സ്ഥാപകനായ ശ്രീഗുപ്തന്‍ നിരവധി രാജാക്കന്‍മാരുമായി പോരാടിക്കൊണ്ടാണ് തന്റെ സാമ്രാജ്യം സ്ഥാപിച്ചത്. ചന്ദ്രഗുപ്തന്‍ ഒന്നാമന്‍, സമുദ്രഗുപ്തന്‍, രാമഗുപ്തന്‍, വിക്രമാദിത്യന്‍ (ചന്ദ്രഗുപ്തന്‍ രണ്ടാമന്‍) എന്നിവരുടെ കാലത്ത് വൈജ്ഞാനികവും കലാപരവുമായ മുന്നേറ്റങ്ങളെപ്പോലത്തന്നെ യുദ്ധങ്ങളും കലാപങ്ങളുമെല്ലാം വ്യാപകമായിരുന്നു. ഇന്ത്യക്കകത്തും പുറത്തുമുള്ള ഇരുപത്തിയൊന്ന് രാജ്യങ്ങളെ കീഴടക്കിയ വ്യക്തിയാണ് വിക്രമാദിത്യ ചന്ദ്രഗുപ്തനെന്ന് കാളിദാസ മഹാകവി പറയുന്നുണ്ട്. പാരസികന്‍മാരും ഹൂണന്‍മാരും കംബോജന്മാരും കിന്നരന്മാരും കിരാതന്മാരും ശകന്മാരും തുഷാരന്‍മാരുമെല്ലാമായി യുദ്ധം ചെയ്യുകയും അവരുടെ രാജ്യങ്ങളെ ഗുപ്തസാമ്രാജ്യത്തോട് ചേര്‍ക്കുകയുമാണ് അദ്ദേഹം ചെയ്തത്. 3 (1)കാളിദാസനെപ്പോലെയുള്ള കവികളെയും ആര്യഭട്ടനെ പോലെയുള്ള ഗണിതജ്ഞരെയും വരാഹമിഹിരനെപോലെയുള്ള ഗോളശാസ്ത്രജ്ഞരെയും വിഷ്ണുശര്‍മ്മയെപോലുള്ള കഥാകാരന്‍മാരെയും വാല്‍സ്യായനനെപ്പോലെയുള്ള ലൈംഗികവിദഗ്ധരെയും സംഭാവന ചെയ്ത ഇന്ത്യയുടെ സുവര്‍ണ്ണ കാലമായി അറിയപ്പെടുന്ന ഗുപ്തന്‍മാരുടെ കാലത്തും യുദ്ധങ്ങളും രക്തച്ചൊരിച്ചിലുകളുമൊന്നും ഇന്ത്യയില്‍ കുറവായിരുന്നില്ലെന്നര്‍ത്ഥം. എട്ടാം നൂറ്റാണ്ട് മുതല്‍ പത്താം നൂറ്റാണ്ടുവരെയുള്ള ഉത്തരേന്ത്യയില്‍ നാം കാണുക പ്രധാനപ്പെട്ട മൂന്ന് സാമ്രാജ്യങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള കടുത്ത പോരാട്ടമാണ്. മഹായാന ബുദ്ധന്‍മാരുടെ ബംഗാള്‍ ആസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള പാല സാമ്രാജ്യവും മധ്യപ്രദേശിലെ മാള്‍വ ആസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള രാഷ്ട്രകൂട സാമ്രാജ്യവും ഉത്തര്‍പ്രദേശിലെ കന്നൗജ് ആസ്ഥാനമാക്കിയുള്‌ല ഗുര്‍ജ്ജാര പ്രതിഹാര സാമ്രാജ്യവും തമ്മിലുള്ള ആധിപത്യത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടങ്ങള്‍! ഇന്നു പാകിസ്ഥാനിലും നേപ്പാളിലും ബംഗ്ലാദേശിലും ഇന്ത്യയിലുമായി നീണ്ടുകിടക്കുന്ന ഫലഭൂയിഷ്ടമായ ഗംഗാസമതലത്തെ സ്വന്തം വരുതിയിലാക്കുന്നതിനായുള്ള രക്തച്ചൊരിച്ചിലുകള്‍! ഉത്തരേന്ത്യയില്‍ ഈ അധികാര കിടമത്സരങ്ങള്‍ നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍തന്നെ ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ ചില ഭാഗങ്ങളില്‍ ചാലൂക്യന്‍മാരും മറ്റു ചിലയിടങ്ങളില്‍ ചോളന്‍മാരും ചിലയിടങ്ങളില്‍ പല്ലവന്‍മാരും വേറെ ചിലയിടങ്ങളില്‍ പാണ്ഡ്യന്‍മാരും ഭരിക്കുകയും പോരാടുകയും ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ക്രിസ്തുവിന് അരനൂറ്റാണ്ട് മുമ്പ് മുതല്‍ ക്രിസ്താബ്ദം പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യപാതി വരെ പാണ്ഡ്യന്‍മാരും ചോളന്‍മാരും ചേരന്‍മാരും മാറിമാറി യും ഒരുമിച്ചും ഭരിച്ച നാടാണ് ഇന്നും നാം ദക്ഷിണേന്ത്യയെന്ന് വിളിക്കുന്ന അന്നത്തെ തമിഴകം. ഇവര്‍ തമ്മില്‍ നടന്ന യുദ്ധങ്ങളുടെയും കലാപങ്ങളുടെയും അധികാരം പങ്കുവെക്കലുകളുടെയും കഥകളാണ് ഒന്നര സഹസ്രാബ്ദക്കാലത്തെ ദക്ഷിണേന്ത്യക്ക് പറയാനുള്ളത്. പത്താം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അന്ത്യത്തില്‍ കേരളത്തിലെ വിഴിഞ്ഞത്തുവെച്ച് ചേരന്‍മാരുമായി ചോളരാജാവായ രാജരാജചോളന്‍ നടത്തിയ കന്തലൂര്‍ യുദ്ധത്തില്‍ ആയിരങ്ങള്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടതായി ചരിത്രരേഖകളില്‍ കാണാം. ചേരസാമ്രാജ്യത്തിലെ ഭരണാധികാരികളെ വിളിച്ചിരുന്ന രാജകീയ നാമമാണ് ചേരന്‍മാര്‍. അവരിലൊരാളായിരുന്ന രാജശ്രീ രാമവര്‍മ്മ കുലശേഖരനാണ് തന്റെ കിരീടധാരണ സമയത്ത് മഹാവിഷ്ണുവിന്റെ അവതാരമായ വെങ്കിടേശ്വരന്റെ നാമമായ പെരുമാള്‍ എന്ന് ചേര്‍ത്ത് ചേരമാന്‍ പെരുമാള്‍ എന്ന് അറിയപ്പെട്ടത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലത്തെപറ്റി ചരിത്രക്കാരന്‍മാര്‍ക്കിടയില്‍ അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും ചേരമാന്‍ പെരുമാളാണ് ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ മുസ്‌ലിമെന്നാണ് കൊടുങ്ങല്ലൂരിലെ ചേരമാന്‍ കുടുംബ 4 (1)വിവരണങ്ങളും ചേരമാന്‍ പള്ളിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട രേഖകളും ശൈഖ് സൈനുദ്ദീന്‍ മഖ്ദൂമിന്റെ തുഹ്ഫത്തുല്‍ മുജാഹിദീനുമെല്ലാം വ്യക്തമാക്കുന്നത്. മക്കയിലെ വിശുദ്ധ പ്രവാചകന്റെ അറിയപ്പെട്ട അത്ഭുതമായ ചന്ദ്രന്‍ പിളര്‍ന്നത് കണ്ട് അതിന്റെ കാരണമന്വേഷിച്ച ചക്രവര്‍ത്തി ഫര്‍മാസ്‌സ് മക്കയിലെത്തി പ്രവാചകനില്‍ നിന്ന് നേരിട്ട് ഇസ്‌ലാം സ്വീകരിക്കുകയൂം തിരിച്ചുവരുന്ന വഴിയില്‍ യമനിലെ സഫറില്‍ വെച്ച് മരണപ്പെടുകയും ചെയ്തതായി മലബാറില്‍ നിലനില്‍ക്കുന്ന പഴയ പാരമ്പര്യത്തെ കുറിച്ച് ലണ്ടനിലെ ഇന്ത്യാ ഓഫീസ് ലൈബ്രറിയിലെ അറബിക് 2807, 152-173 കയ്യെഴുത്ത് രേഖയില്‍ പരാമര്‍ശിക്കുന്നുണ്ട്. ഇന്ത്യയില്‍ നിന്നുവന്ന ഒരു രാജാവ് പ്രവാചകസന്നിധിയില്‍ വെച്ച് ഇസ്‌ലാം സ്വീകരിക്കുകയും ഇഞ്ചികൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ അച്ചാര്‍ അദ്ദേഹം പ്രവാചകനു സമ്മാനിക്കുകയും ചെയ്തുവെന്നും അതില്‍ നിന്ന് ഒരല്‍പം തനിക്കും കിട്ടിയെന്നും അബൂസഈദുല്‍ ഖുദ്‌രി(റ) പറഞ്ഞതായ ഇമാം ഹാക്കിം തന്റെ അല്‍ മുസ്തദ്‌റക്കില്‍ നിവേദനം ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ചേരമാന്‍ പെരുമാളിന്റെ ആവശ്യപ്രകാരമാണ് മാലിക് ദീനാറിനെ(റ) ഇസ്‌ലാമിക പ്രബോധനത്തിനായി അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം അയച്ചതെന്നും തന്റെ മടക്കയാത്രയില്‍ യമനിലെ സലാലയില്‍ വെച്ച് ചേരമാന്‍ പെരുമാള്‍ മരണപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ് ഇസ്‌ലാമിക പ്രബോധനത്തിന് സകല സഹായങ്ങളും ചെയ്യണമെന്ന് തന്റെ പിന്‍ഗാമികള്‍ക്ക് അദ്ദേഹം കത്തെഴുതിയെന്നും പ്രസ്തുത കത്തുമായി വന്ന മാലിക് ദീനാറിനും(റ) കൂട്ടര്‍ക്കും നല്ല സ്വീകരണമാണ് ലഭിച്ചതെന്നും രാജകീയമായ സംരക്ഷണത്തോടെയാണ് അവര്‍ ഇസ്‌ലാമിന്റെ പ്രബോധനം നിര്‍വ്വഹിച്ചതെന്നുമാണ് കരുതപ്പെടുന്നത്. പ്രവാചകന്റെ കാലത്തിനു മുമ്പുതന്നെ അറേബ്യയുമായി കച്ചവടബന്ധങ്ങളുണ്ടായിരുന്ന മലബാര്‍ തീരത്തേക്ക് അക്കാലത്തുതന്നെ ഇസ്‌ലാം എത്തിയിരിക്കണമെന്നാണ് ചരിത്രകാരന്‍മാരുടെ പൊതുവായുള്ള നിഗമനം. കൊടുങ്ങല്ലൂരിലെ ചേരമാന്‍ ജുമാമസ്ജിദുമായി ബന്ധപ്പെട്ട രേഖകള്‍ പറയുന്നത് ക്രിസ്താബ്ദം 621ല്‍ അത് നിര്‍മ്മിച്ചുവെന്നാണ്. കാസര്‍ഗോഡ് മുതല്‍ കൊടുങ്ങല്ലൂര്‍ വരെയുള്ള പതിനൊന്ന് സ്ഥലങ്ങളില്‍ രാജകീയമായ അംഗീകാരത്തോടെയും സഹകരണത്തോടെയും മാലിക് ദീനാറും കൂട്ടരും സ്ഥാപിച്ച പള്ളികളാണ് ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ ഇസ്‌ലാമിക പ്രബോധന കേന്ദ്രങ്ങള്‍. പ്രസ്തുത കേന്ദ്രങ്ങളില്‍ നിന്നാണ് ഇസ്‌ലാമിക സിദ്ധാന്തങ്ങളുടെ സൗരഭ്യവും സ്രഷ്ടാവ് മാത്രമാണ് ആരാധനകള്‍ക്കര്‍ഹനെന്ന തത്ത്വത്തിന്റെ പ്രയോഗവും മാനവസാഹോദര്യത്തിന്റെ ഇസ്‌ലാമിക മാതൃകയും ഭാരതീയര്‍ അറിയാനും അനുഭവിക്കാനുമാരംഭിച്ചത്. സൃഷ്ടിപൂജയില്‍ നിമഗ്നരാവുകയും തൊട്ടുകൂടായ്മയുടെ ഭാരത്താല്‍ പൊറുതിമുട്ടുകയും ചെയ്തിരുന്ന ഭാരതീയ സാമൂഹ്യക്രമത്തിലേക്ക് ഇസ്‌ലാം കടന്നുവന്നത് രക്തമൊലിപ്പിക്കുന്ന ഖഡ്ഗവുമായിക്കൊണ്ടായിരുന്നില്ല; ദൈവിക ബോധനത്താല്‍ നിര്‍മ്മലമായിത്തീര്‍ന്ന മനസ്സുകളുടെ ഉടമസ്ഥരില്‍ നിന്ന് നിര്‍ഗ്ഗമിച്ച സ്‌നേഹത്തിന്റെയും ശാന്തിയുടെയും നീരൊഴുക്കായിക്കൊണ്ടായിരുന്നു. കൊടുങ്ങല്ലൂരില്‍ തുടങ്ങി കേരളവും തമിഴ്‌നാടും കര്‍ണ്ണാടകയും ആന്ധ്രയുമടങ്ങുന്ന അന്നത്തെ തമിഴകത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ത ഭാഗങ്ങളിലേക്കും പിന്നീട് ഉത്തരേന്ത്യയിലേക്കും ഇസ്‌ലാം കടന്നുവന്നത് സൃഷ്ടാവിനെ മാത്രമാണ് ആരാധിക്കേണ്ടതെന്ന തത്ത്വത്തിന്റെ ധൈഷണിക സമര്‍ത്ഥനത്തോടെയും ഒരേയൊരു ദൈവം ഒരൊറ്റ ജനതയെന്ന ഇസ്‌ലാമിക സാമൂഹ്യക്രമത്തിന്റെ പ്രയോഗവല്‍ക്കരണത്തോടെയുമായിരുന്നു. ഇസ്‌ലാം ഇങ്ങോട്ടു വന്നതും വളര്‍ന്നതുമെല്ലാം തികച്ചും സാമാധാനപരമായിട്ടായിരുന്നുവെന്ന് സാരം. അറബ് നാടുകളില്‍ നിന്ന് രാഷ്ട്രവികസനം ലക്ഷ്യമാക്കിയുളള രാജാക്കന്‍മാരുടെ വരവുണ്ടാകുന്നതിന് മുമ്പുതന്നെ തികച്ചും സമാധാനപരമായി ഇന്ത്യയില്‍ ഇസ്‌ലാം പ്രചരിക്കുകയും ശക്തമായ ഒരു ഇസ്‌ലാമിക സമൂഹം ഇവിടെ വളര്‍ന്നുവരികയും ചെയ്തിരുന്നു. ആര്യന്‍മാരും ദസ്യൂക്കുകളും നന്ദന്‍മാരും മൗര്യന്‍മാരും സുംഗന്‍മാരും കലിംഗന്‍മാരും ശതവാഹനന്‍മാരും പാഞ്ചാലന്‍മാരും മധുരന്‍മാരും ഗുപ്തന്‍മാരും പാലന്‍മാരും രാഷ്ട്രകൂടന്‍മാരും ഗുര്‍ജ്ജാര പ്രതിഹാരന്‍മാരുമെല്ലാം തങ്ങളുടെ രാജ്യാതിര്‍ത്തികള്‍ വികസിപ്പിക്കുവാനും മറ്റു രാജ്യങ്ങള്‍ക്കുമേല്‍ അധീശത്വം സ്ഥാപിക്കുവാനും ശ്രമിച്ചതിന്റെ തുടര്‍ച്ചയായാണ് അറബ് നാടുകളില്‍ നിന്ന് ഇന്ത്യയിലേക്ക് രാഷ്ട്രവികസനമെന്ന ലക്ഷ്യവുമായി അവിടുത്തെ ഭരണാധികാരികള്‍ കടന്നു വന്നത്. അമവിയ്യാ ഭരണകാലത്ത് ക്രിസ്താബ്ദം 664ല്‍ മുഹല്ല്ബ്‌നു അബീസുഫ്രയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ പഞ്ചാബിലെ മുല്‍ത്താനില്‍ നടത്തിയ ആക്രമണമാണ് അറബ് നാടുകളില്‍ നിന്ന് ഇന്ത്യയിലേക്കുള്ള ആദ്യത്തെ രാജകീയ മുന്നേറ്റം. സിന്ധു നദീതടത്തിലെ സിന്ധുവും മുള്‍ത്താനും കീഴടക്കികൊണ്ട് ക്രിസ്താബ്ദം 738ല്‍ ഹജ്ജാജ്ബ്‌നു യൂസഫിന്റെ നിര്‍ദേശപ്രകാരം അമവിയ്യാ സൈന്യാധിപനായ മുഹമ്മദ് ബ്‌നു ഖാസിം നടത്തിയ മുന്നേറ്റമാണ് ഇന്ത്യയില്‍ അറബ് ഭരണത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ചത്. ഗസ്‌നവി സാമ്രാജ്യത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തനായ ഭരണാധികാരിയായിരുന്ന മഹ്മൂദ് ഗസ്‌നിയുടെ കാലത്ത് തെക്കേ ഏഷ്യയിലേക്ക് തന്റെ സാമ്രാജ്യം വികസിപ്പിക്കുകയെന്ന 5 ലക്ഷ്യത്തോടെ അദ്ദേഹം നടത്തിയ പതിനേഴ് സൈനിക മുന്നേറ്റങ്ങളില്‍ മിക്കതും ഇന്ത്യയിലെ പ്രദേശങ്ങള്‍ പിടിച്ചടക്കുന്നതിലാണ് കലാശിച്ചത്. 1206 ജൂണ്‍ പന്ത്രണ്ടിന് തുടങ്ങിയ ഖുത്ബുദ്ദീന്‍ ഐബക്കിന്റെ ഡല്‍ഹി ഭരണം കേവലം നാലു വര്‍ഷം മാത്രമേ നിലനിന്നുള്ളവെങ്കിലും അവിടെനിന്ന് തുടങ്ങിയ ദല്‍ഹി സുല്‍ത്താന്‍ മാരുടെ ഭരണം മൂന്ന് നൂറ്റാണ്ടോളം നിലനിന്നു. മംലൂക്കുകളും ഖില്‍ജിമാരും തുഗ്ലക്കുമാരും സയ്യിദുമാരും ലോദിമാരുമെല്ലാം ക്രിസ്താബ്ദം 1526വരെ ഡല്‍ഹി ഭരിച്ചു. ആ വര്‍ഷം നടന്ന ഒന്നാം പാനിപത്ത് യുദ്ധത്തില്‍ ഇബ്രാഹീം ലോദിയെ പരാജയപ്പെടുത്തികൊണ്ട് ബാബര്‍ മുഗള്‍ സാമ്രാജ്യം സ്ഥാപിക്കുന്നതോടെ ദല്‍ഹി സല്‍ത്തനത്തിന് അന്ത്യമാവുകയും ഇന്ത്യയുടെ മറ്റു ഭാഗങ്ങളെകൂടി ഉള്‍ക്കൊണ്ടുള്ള കുറേകൂടി വിപുലമായ മുഗള്‍ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തുടക്കമാവുകയും ചെയ്തു. 1707 ല്‍ ആറാമത്തെ മുഗള്‍ ചക്രവര്‍ത്തിയായ ഔറംഗസീബ് മരണപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ് ആധുനിക ഇന്ത്യയിലെ ഒട്ടുമിക്ക പ്രദേശങ്ങളും മുഗള്‍ സാമ്രാജ്യത്തിന് കീഴില്‍വന്നിരുന്നു. പൊതുസ്വത്തില്‍ നിന്ന് സ്വന്തം ജീവിതാവശ്യങ്ങള്‍ക്കുപോലും ഒന്നും സ്വീകരിക്കാതെ, തൊപ്പി തുന്നിയും ക്വുര്‍ആന്‍ പകര്‍ത്തിയെഴുതിയും സ്വന്തത്തിന്റെയും കുടുംബത്തിന്റെയും ജീവസന്ധാരണ മാര്‍ഗ്ഗം കണ്ടെത്തിയ ഔറംഗസീബിന്റെ കാലത്താണ് ഇന്ത്യാചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സാമ്പത്തിക വളര്‍ച്ച രേഖപ്പെടുത്തിയത്. ഇരുപത്തിനാല് പ്രവിശ്യകളില്‍ നിന്നുമായി 1697ല്‍ പിരിച്ചെടുത്തത് പത്തുകോടിയോളം പൗണ്ടിന് തുല്യമായ തുകയായിരുന്നുവെന്ന് സര്‍ വില്യം വില്‍സണ്‍ ഹണ്ടര്‍ തന്റെ ദി ഇന്ത്യന്‍ എംപയര്‍, ഇറ്റ്‌സ് പീപ്പിള്‍, ഹിസ്റ്ററി ആന്റ് പ്രോഡക്റ്റ്‌സ് എന്ന ഗ്രന്ഥത്തില്‍ രേഖപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിന്‍ഗാമികളൊന്നും തന്നെ വേണ്ടത്ര പ്രഗല്‍ഭരല്ലാത്തതിനാല്‍ സ്വാഭാവികമായും മുഗള്‍ സാമ്രാജ്യം തകര്‍ച്ചയിലേക്കു നീങ്ങി. ഇംഗ്ലീഷ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനിക്കെതിരെ 1857ല്‍ നടന്ന ഒന്നാം സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിന് ശേഷം അവസാനത്തെ മുഗള്‍ ഭരണാധികാരിയായ ബഹദൂര്‍ഷാ സഫര്‍ രണ്ടാമനെ ബര്‍മയിലേക്ക് നാടു കടത്തിയതോടെ മുഗള്‍ ഭരണത്തിന് അന്ത്യമാവുകയും ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ ഇന്ത്യ ഭരിക്കാന്‍ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. രാജ്യങ്ങളെ തങ്ങളുടെ വരുതിയിലാക്കുകയെന്ന രാജാക്കന്‍മാരുടെ താത്പര്യമാണ് ആര്യന്‍മാര്‍ക്കും ദസ്യൂക്കുകള്‍ക്കും നന്ദന്‍മാര്‍ക്കും മൗര്യന്‍മാര്‍ക്കും സുംഗന്‍മാര്‍ക്കും കലിംഗന്‍മാര്‍ക്കും ശതവാഹനന്‍മാര്‍ക്കും പഞ്ചാലന്‍മാര്‍ക്കും മധുരന്‍മാര്‍ക്കും ഗുപ്തന്‍മാര്‍ക്കും പാലന്‍മാര്‍ക്കും രാഷ്ട്രകൂടന്‍മാര്‍ക്കും ഗൂര്‍ജ്ജാര പ്രതിഹാരന്‍മാര്‍ക്കും ചേരന്‍മാര്‍ക്കും ചോളന്‍മാര്‍ക്കും പാണ്ഡ്യന്‍മാര്‍ക്കുമെല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നതെങ്കില്‍, മുഹമ്മദ് ബിന്‍ ഖാസിം മുതല്‍ ബഹദൂര്‍ ഷാ സഫര്‍ വരെയുള്ള മുസ്‌ലിം ഭരണാധികാരികള്‍ക്കും അതില്‍കവിഞ്ഞ കാര്യമാത്രപ്രസക്തമായ താത്പര്യങ്ങളൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവരില്‍ പലരും തങ്ങള്‍ ഭരിച്ച നാടുകളിലെ ജനങ്ങളുടെ നന്മക്കും പുരോഗതിക്കും സുസ്ഥിതിക്കും വേണ്ടി പരിശ്രമിച്ചവരാണ്. സ്വന്തം സുഖഭോഗങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി നാടിനെ തുലച്ചവരും അവര്‍ക്കിടയിലുണ്ട്. നാടുകളെ തങ്ങളുടെ വരുതിയില്‍ കൊണ്ടുവന്ന് നാട്ടുകാരെ ഭരിക്കുകയെന്ന അധികാര സൂക്തത്തിന്റെ രാജഭരണ രീതികളാണ് ആര്യാധിനിവേശം മുതല്‍ മുഗളകാലം വരെ നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ നടന്നത്. ദേശരാഷ്ട്രങ്ങള്‍ രൂപീകരിക്കപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ് ലോകത്തെങ്ങും നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നതും അതുതന്നെയായിരുന്നു. അവരില്‍ നിന്ന് നന്മകള്‍ പഠിച്ചും അവരുടെ അബദ്ധങ്ങള്‍ ആവര്‍ത്തിക്കില്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ചും ഭാവിയെ കരുപിടിപ്പിക്കുന്നതിനും ജീവസ്സുറ്റതാക്കി നമ്മുടെ നാടിനെ വളര്‍ച്ചയിലേക്ക് നയിക്കുന്നതിനും വേണ്ടിയാണ് ഓരോ ഭാരതീയനും ശ്രമിക്കേണ്ടത്. അതിനു വേണ്ടിയാണ്, ആകണം നാം ചരിത്രം പഠിക്കേണ്ടത്. സാമ്രാജ്യങ്ങളുടെ ഉത്ഥാനപതനങ്ങള്‍ക്കിടയിലാണ് ഇന്ത്യയിലെ നമ്മുടെ നാഗരികതയും സാമൂഹ്യ സംസ്‌കാരവും പരിണമിച്ചു വളര്‍ന്നുവന്നത്. അതില്‍ നന്മയും തിന്മയുമുണ്ട്. പൂര്‍വികര്‍ക്ക് സംഭവിച്ച തിന്മകളില്‍ പലതും അവരുടെ പിന്‍ഗാമികള്‍ തിരുത്തുകയും നന്മകളില്‍ നിന്ന് കൂടുതല്‍ നന്മകളിലേക്ക് വളരാന്‍ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടാണ് ഇന്ത്യന്‍ സംസ്‌കാരം വളര്‍ന്നുവന്നത്. ഒരു വര്‍ഷം മുഴുവനുമുള്ള സൂര്യചലനങ്ങളെ നീരീക്ഷിക്കുവാനായി മോഹന്‍ജദോരാവിലെ നമ്മുടെ പൂര്‍വികന്‍മാര്‍ നിര്‍മ്മിച്ച ശിലാവളയങ്ങള്‍ മുതല്‍ ചൊവ്വാഗ്രഹത്തെ നിരീക്ഷിക്കാനായി നമ്മുടെ ശാസ്ത്രജ്ഞന്‍മാര്‍ വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത മംഗള്‍യാന്‍ പേടകം വരെയുള്ള ശാസ്ത്രീയമായ നമ്മുടെ മുന്നേറ്റങ്ങളെല്ലാം നമ്മെ അഭിമാനിപ്പിക്കുകയും കൂടുതല്‍ പുരോഗതിക്ക് നമ്മളുടെ സംഭാവനയെന്തായിരിക്കണമെന്ന് സ്വയം നിര്‍ണ്ണയിക്കുകയും അത് നിര്‍വഹിക്കാന്‍ സന്നദ്ധമാവുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് ഓരോ ഇന്ത്യക്കാരനും ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള പൗരനായിത്തീരുക. ഹാരപ്പന്‍മാര്‍ മുതല്‍ മുഗളന്‍മാര്‍ വരെയും ആര്യന്‍മാര്‍ മുതല്‍ മറാത്തന്‍മാര്‍ വരെയുമുള്ള ഭരണ സംവിധാനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ വളര്‍ന്നുവികസിച്ചതാണ് നമ്മുടെ നാഗരികതയെന്ന് തിരിച്ചറിയുകയും അതിലെ നന്മകളെല്ലാം എല്ലാ ഭാരതീയരുടേതുമാണെന്ന് വിചാരിക്കുകയും തിന്മകളില്‍ നിന്ന് നാം ഒരുമിച്ച് പാഠങ്ങള്‍ പഠിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് സംവേദനാക്ഷമമായ ഒരു ജനാധിപത്യ മതനിരപേക്ഷ സമൂഹത്തെ വാര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ നമുക്ക് കഴിയുക. ഗുപ്ത കാലത്ത് ജീവിച്ച മഹാനായ ജ്യോതിശാസ്ത്ര ഗണിതജ്ഞന്‍ ആര്യഭട്ട മുതല്‍ നമ്മുടെ രാഷ്ട്രപതിയായിരുന്ന മിസൈല്‍മാന്‍ ഡോ: അബ്ദുല്‍ കലാം വരെയുള്ളവരുടെ നേട്ടങ്ങള്‍ നമ്മുടേതായി മനസ്സിലാക്കുകയും നേട്ടങ്ങളുടെ നിധികുംഭത്തിലേക്ക് ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ സംഭാവനകളര്‍പ്പിക്കുവാന്‍ പരമാവധി പരിശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് നമുക്ക് ആത്മാഭിമാനികളായ പൗരന്‍മാരെയും അവരിലൂടെ വികസ്വരമായ ക്ഷേമരാഷ്ട്രത്തെയും നിര്‍മ്മിച്ച് ലോകത്തിന്റെ ഗതിയെ നിയന്ത്രിക്കാവുന്ന അവസ്ഥ കൈവരിക്കാനാവുക. വ്യത്യസ്ത ഭാഷക്കാരും പ്രദേശക്കാരും വിശ്വാസങ്ങളുള്‍ക്കൊള്ളുന്നവരും ആചാരങ്ങളനുഷ്ഠിക്കുന്നവരുമായ ഇന്ത്യക്കാരെയെല്ലാം ഒരൊറ്റ ചരടില്‍ ഒരുമിച്ച് ചേര്‍ക്കുകയും നാടിനെ സ്‌നേഹിക്കുന്നവരും നാടിന്റെ നന്മക്ക് വേണ്ടി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നവരുമാക്കിത്തീര്‍ക്കാനാവുമ്പോഴാണ് നേതൃപാടവരംഗത്ത് വിജയിച്ചവരായിത്തീരുവാന്‍ നമ്മുടെ രാഷ്ട്രനേതൃത്വത്തിന് കഴിയുക. മുസ്‌ലിംകള്‍ നാടിനെ സ്‌നേഹിക്കുന്നവരും നാടിനുവേണ്ടി ജീവിക്കുകയും മരിക്കുകയും ചെയ്യാന്‍ സന്നദ്ധരും നാടിനെതിരെ യാതൊന്നും ചെയ്യാന്‍ ഉദ്യമിക്കാത്തവരുമാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് വാക്കുകളിലൂടെ പ്രകടിപ്പിച്ച പ്രധാനമന്ത്രി, അത് ചെയ്തത് ആത്മാര്‍ത്ഥമായിട്ടാണെങ്കില്‍ തങ്ങള്‍ വേട്ടയാടപ്പെടുന്നവരാണെന്ന മുസ്‌ലിം ഇന്ത്യയുടെ പൊതുബോധത്തെ പരിവര്‍ത്തിപ്പിച്ച് നാടിന്റെ നിര്‍മ്മാണ പക്രിയകളിലേക്ക് കടന്നുവരാന്‍ തക്ക രൂപത്തില്‍ അവര്‍ക്ക് ആത്മവിശ്വാസം നല്‍കാന്‍ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിയണം. ജനിച്ചുവളര്‍ന്ന നാടിനെ സ്‌നേഹിക്കുകയും അതിന്റെ പുരോഗതിക്കായി യത്‌നിക്കുകയും ചെയ്തവരാണ് മുസ്‌ലിംകളെന്ന വസ്തുത ഇന്ത്യാചരിത്രത്തിലെ നാഴികക്കലുകളോരോന്നും വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ട്. ചേരഭരണത്തിനു കീഴില്‍ മുസ്‌ലിംകളായി ജീവിക്കുവാനും ഇസ്‌ലാമിക പ്രബോധനത്തിനുമുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍ മാലിക് ദീനാറും പിന്‍ഗാമികളും ഇവിടുത്തെ അനുസരണയുള്ള പ്രജകളും വിശ്വസ്തരായ നാട്ടുകാരുമായി എല്ലാതരം 6ജനങ്ങളോടുമൊപ്പം അവരില്‍ ഓരോരുത്തരായി ജീവിച്ചുവരികയായിരുന്നു. സമുദ്രവ്യാപാരികളെന്ന നിലയില്‍ സാമ്പത്തികമായും തൊട്ടുകൂടായ്മയില്ലാത്തവരെന്ന നിലയില്‍ സാമൂഹികമായും ഉന്നതരായി പരിഗണിക്കപ്പെട്ടവരായിരുന്നു മലബാറിലെ മുസ്‌ലിംകള്‍. 1342നും 1347നുമിടയില്‍ ആറു തവണ കോഴിക്കോട് സന്ദര്‍ശിച്ച പ്രസിദ്ധനായ സഞ്ചാരി ഇബ്‌നുബത്തൂത്ത കോഴിക്കോട് തുറമുഖത്തിന്റെ മഹത്വവും അവിടെ ലോകത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ത ദിക്കുകളില്‍ നിന്നുള്ള കച്ചവടക്കാരെ കാണാനാകുമെന്ന വസ്തുതയും രേഖപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. 1403ല്‍ കോഴിക്കോട് തുറമുഖം സന്ദര്‍ശിച്ച ചൈനക്കാരനായ മാഹുയാന്‍ അവിടെ ഇരുപതിനും മുപ്പതിനുമിടയില്‍ പള്ളികള്‍ താന്‍ കണ്ടതായി രേഖപ്പെടുത്തിയതില്‍നിന്നും മലബാര്‍ മുസ്‌ലിംകളുടെ സാമൂഹികവും മതപരവുമായ ഉന്നതാവസ്ഥ വ്യക്തമാവുന്നുണ്ട്. ചേര സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ നാശത്തിനുശേഷം ഏറനാട് നെടിയിരുപ്പിലെ ഏറാടികള്‍ മെല്ലെ മലബാറിന്റെ ഭരണസ്ഥാനത്തെത്തുകയും തങ്ങളുടെ തലസ്ഥാനം നെടിയിരുപ്പില്‍ നിന്ന് കോഴിക്കോട്ടേക്ക് മാറ്റി സാമൂതിരിയെന്ന പേരു സ്വീകരിച്ച് നാടു ഭരിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോഴും മുസ്‌ലിംകള്‍ ഇവിടെ അനുസരണയുള്ള പ്രജകളായിതന്നെ തുടരുകയായിരുന്നു. ലോകം മുഴുവന്‍ ക്രൈസ്തവ വല്‍ക്കരിക്കാനുള്ള പോര്‍ച്ചുഗീസ് രാജാവായ മാനുവല്‍ ഒന്നാമന്റെ നിര്‍ദേശത്തിന് വിധേയമായി ശ്രീലങ്കയിലും ആഫ്രിക്കന്‍ തീരദേശങ്ങളിലുമെത്തിയ പോര്‍ച്ചുഗീസ് നാവികന്‍മാര്‍ നടത്തിയ ക്രൂരതകളെക്കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കിയ സമുദ്രവ്യാപാരികളായ മുസ്‌ലിംകളാണ് പോര്‍ച്ചുഗീസ് അധിനിവേശത്തെപറ്റി സാമൂതിരി രാജാവിന് മുന്നറിയിപ്പ് നല്‍കിയത്. വര്‍ത്തകരായിരുന്ന മലബാറിലെ മാപ്പിളമാര്‍ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം സമ്പത്തുപയോഗിച്ച് നിര്‍മ്മിച്ചെടുത്ത കപ്പലുകളെയും അത് നയിക്കുവാനും അതുപയോഗിച്ച് യുദ്ധം ചെയ്യുവാനും പരിശീലിപ്പിച്ചെടുത്ത മരയ്ക്കാന്‍മാരെയും സാമൂതിരിയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ സ്വന്തം നാടു സംരക്ഷിക്കുവാനായി വിട്ടുകൊടുത്തത് വഴിയാണ് സാമൂതിരിയുടെ നാവികരായി മരയ്ക്കാന്‍മാരും നാവികത്തലവന്‍മാരായ കുഞ്ഞാലിമരയ്ക്കാര്‍മാരും മാറിയത്. 1498 മെയ് 20ന് പോര്‍ച്ചുഗീസ് നാവികനായ വാസ്‌കോഡിഗാമ കോഴിക്കോട്ടെ കാപ്പാട് കപ്പലിറങ്ങിയതു മുതലാണ് ഇന്ത്യയിലെ സാമ്രാജ്യത്വ അധിനിവേശത്തിന്റെ ചരിത്രമാരംഭിക്കുന്നത്. അധിനിവേശത്തിനെതിരെയുള്ള മുസ്‌ലിം പോരാട്ടത്തിന്റെയും അതുവഴി ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടി വന്ന പിന്നാക്കത്തിന്റെയുമെല്ലാം ചരിത്രമാരംഭിക്കുന്നതും അന്നു തന്നെയാണ്. നാടിനെ കൊള്ളയടിക്കാനും നശിപ്പിക്കാനും വന്ന പോര്‍ച്ചുഗീസുകാരില്‍നിന്ന് നാടിനെ പ്രതിരോധിച്ചതുവഴി മുസ്‌ലിംകള്‍ക്കുണ്ടായ കഷ്ടനഷ്ടങ്ങളാണ് പിന്നാക്കാവസ്ഥയായി മാറിയതെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ തെറ്റാവുകയില്ല. ഗാമക്ക് പിന്‍ഗാമിയായി 1500 സെപ്തംബര്‍ 13ന് കോഴിക്കോട്ടെത്തിയ പട്രോ അല്‍വാറസ് കബ്രാള്‍ മുസ്‌ലിംകളുടെ പത്തു കപ്പലുകളും അതിലെ ചരക്കുകളും അറുനൂറോളം നാവികന്‍മാരെയും കത്തിച്ചുകൊണ്ടാണ് തങ്ങളുടെ മുസ്‌ലിം വിരോധം ശമിപ്പിച്ചത്. 1502 ഒക്ടോബര്‍ 30ന് പതിനഞ്ച് കപ്പലുകളും എണ്ണൂറ് നാവികന്‍മാരുമായി കോഴിക്കോട്ട് രണ്ടാമതെത്തിയ ഗാമ കോഴിക്കോട്ട് നിന്ന് മക്കയിലേക്ക് ഹജ്ജിനു പോകുന്ന കപ്പല്‍ പിടിച്ചെടുക്കുകയും മാടായി കടലില്‍ വെച്ച് 50 സ്ത്രീകളടങ്ങുന്ന 400 തീര്‍ത്ഥാടകരെയും കപ്പലിനുള്ളിലടച്ച് അതിന് തീ വെക്കുകയും സ്ത്രീകളും കുട്ടികളുമെല്ലാം വെന്തുമരിക്കുന്നത് നോക്കി രസിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് മുസ്‌ലിംകളെ മാനസികമായി തകര്‍ക്കുവാനാണ് ശ്രമിച്ചത്. അധിനിവേശത്തിനെതിരെ അന്ന് ആരംഭിച്ച സമരം ഒരു നൂറ്റാണ്ട് പിന്നിട്ട് 1600ല്‍ അന്നത്തെ സാമൂതിരിയുടെ ഒത്താശയോടെ കുഞ്ഞാലിമരക്കാര്‍ നാലാമനെ ചതിച്ചുപിടിക്കുകയും പിന്നെ കൊന്നു കളയുകയും ചെയ്യുന്നതുവരെ തുടര്‍ന്നതിന്റെ ഫലമായാണ് മലബാറിലെ മുസ്‌ലിംകള്‍ പിന്നാക്കമായതും കുടിയാന്‍മാരായിത്തീര്‍ന്നതും. പോര്‍ച്ചുഗീസുകാര്‍ക്കെതിരെയുള്ള യുദ്ധങ്ങളിലൂടെ നാടിനെ വീണ്ടെടുക്കുവാനും പ്രതിരോധിക്കുവാനും സ്വന്തമായതെല്ലാം സംഭാവന ചെയ്തവര്‍ക്ക് ദേശസ്‌നേഹവും കൂറുമില്ലെന്ന് ആര്‍ക്കാണ് പറയാന്‍ കഴിയുക? പോര്‍ച്ചുഗീസുകാര്‍ക്കു ശേഷം ഡച്ചുകാരും ബ്രീട്ടീഷുകാരുമെല്ലാം തങ്ങളുടെ അധിനിവേശ താത്പര്യങ്ങളുമായി ഇന്ത്യയിലേക്കെത്തിയപ്പോള്‍ അവരെ പ്രതിരോധിക്കുവാനും നാടിനെ സംരക്ഷിക്കുവാനും മുസ്‌ലിംകള്‍ മുന്നില്‍ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ത്യയുടെ ആത്മാവു കണ്ടെത്തിയ ആദ്യ വ്യക്തിയെന്ന് ഭഗ്‌വാന്‍ ഗിദ്്‌വാനി വിശേഷിപ്പിച്ച ടിപ്പു സുല്‍ത്വാന്‍ ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ക്കെതിരെയുള്ള പോരോട്ടത്തില്‍ യുദ്ധമുഖത്തുവെച്ചു മരിച്ചുവീണ ഒരേയൊരു ഇന്ത്യന്‍ ചക്രവര്‍ത്തിയാണ്. ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ക്കെതിരെയുള്ള പോരാട്ടത്തില്‍ കേരളസിംഹം പഴശ്ശിരാജയോടൊപ്പം മാപ്പിളനേതാക്കളായ ഉണ്ണിമൂസ മൂപ്പനും ചെമ്പന്‍ പോക്കരും അത്തന്‍ കുരിക്കളുമുണ്ടായിരുന്നു. വെള്ളപ്പട്ടാളത്തിന് പിടികൊടുക്കാതിരിക്കാന്‍ ആത്മഹത്യയില്‍ അഭയം തേടിയ പഴശ്ശിരാജയില്‍ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി അവരോട് പോരാടി പടക്കളത്തില്‍ മരിക്കുകയാണ് മാപ്പിളനേതാക്കള്‍ ചെയ്തത്. ദേശീയ പ്രസ്ഥാനത്തിലും ഖിലാഫത്ത് പ്രസ്ഥാനത്തിലും സജീവരായ മലബാറിലെ മാപ്പിളമാര്‍ ദേശീയ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിന്റെ ആദ്യ നാളുകള്‍ മുതല്‍ തന്നെ അതില്‍ സജീവമായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ക്കും അവരുടെ ക്രൂരതകള്‍ക്ക് വേദിയൊരുക്കികൊടുക്കുന്നവര്‍ക്കുമെതിരെ നടന്ന കലാപങ്ങളെയാണ് ബ്രീട്ടീഷ് ചരിത്രകാരന്‍മാര്‍ മാപ്പിള കലാപങ്ങള്‍ എന്നു വിളിച്ചത്. അത്തരമമൊരു കലാപമാണ് നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ട് 1921ലെ മലബാര്‍ കലാപമായിത്തീര്‍ന്നത് വെള്ളക്കാര്‍ക്കും അവരെ സഹായിക്കുന്നവര്‍ക്കുമെതിരെ നടന്ന കലാപത്തില്‍ പതിനായിരത്തോളം മാപ്പിളമാര്‍ കൊല്ലപ്പെടുകയും അമ്പതിനായിരത്തോളം പേരെ ജയിലിലടക്കുകയും ഇരുപതിനായിരത്തോളമാളുകളെ അന്തമാനിലേക്ക് നാടുകടത്തുകയും ചെയ്തു. മലബാര്‍ മുസ്‌ലിംകളുടെ വിദ്യാഭ്യാസപരവും സാമൂഹികവുമായ പിന്നോക്കാവസ്ഥയായിരുന്നു സ്വന്തം നാടിനെ സ്‌നേഹിച്ചുകൊണ്ട് അവര്‍ നടത്തിയ ഈ ഐതിഹാസിക സമരങ്ങളുടെ ഫലമായി അവര്‍ക്ക് കിട്ടിയത്. ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ ദുര്‍ഭരണത്തിനെതിരെ നടന്ന ആദ്യത്തെ സംഘടിത മുന്നേറ്റമായ 1857ലെ ഒന്നാം സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന്റെ നിര്‍ണായക നേതൃത്വത്തില്‍ മുസ്‌ലിംകളാണുണ്ടായിരുന്നതെന്ന വസ്തുത നിഷേധിക്കാന്‍ ആര്‍ക്കാണ് കഴിയുക? 7ബഹദൂര്‍ഷാ സഫറിന്റെയും ഭക്ത് ഖാനിന്റെയും മൗലവി ലിയാഖത്ത് അലിയുടെയും മൗലവി അഹ്മദുല്ലാ ഷായുടെയും ബീഗം ഹസ്രത്ത് മഹലിന്റെയും ഖാന്‍ ബഹദൂര്‍ ഖാനിന്റെയും ഒപ്പം മംഗള്‍ പാണ്ഡെയും റാണി ലക്ഷ്മി ഭായിയും നാനാ സാഹിബും താന്തിയാ തോപ്പിയും ബാബു കന്‍വര്‍സിംഗുമെല്ലാം ഒരുമിച്ചുചേര്‍ന്നപ്പോഴാണ് ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ ശിപ്പായി ലഹളയെന്ന് പരിഹസിച്ച ഒന്നാം സ്വാതന്ത്ര്യസമരമുണ്ടായത്. ആയിരക്കണക്കിന് ഇന്ത്യക്കാര്‍ വെള്ളക്കാര്‍ക്കെതിരെ നടന്ന ആദ്യത്തെ സംഘടിത മുന്നേറ്റത്തില്‍ തങ്ങളുടെ ജീവന്‍ നല്‍കിയപ്പോള്‍ അതിലെ മുസ്‌ലിംകളുടെ എണ്ണം അന്നത്തെ ജനസംഖ്യാനുപാതത്തേക്കാള്‍ കൂടുതലായിരുന്നു. പ്രസ്തുത സമരം കാരണമായി അന്തമാനിലെ സെല്ലുലാര്‍ ജയിലില്‍ പീഡനങ്ങളനുഭവിക്കേണ്ടിവന്നവരുടെ, ജയില്‍ ഭിത്തിയില്‍ പതിച്ച പട്ടികയിലെ മുസ്‌ലിം പേരുകള്‍ വായിച്ചാല്‍ തന്നെ നാടിനുവേണ്ടി ത്യാഗങ്ങള്‍ സഹിച്ചവര്‍ക്ക് മുന്നില്‍ നടന്നത് ഒരു സമുദായമെന്ന നിലക്ക് മുസ്‌ലിംകളായിരുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമാവും. ഇന്ത്യയില്‍ ദേശീയ പ്രസ്ഥാനം സജീവമായപ്പോള്‍ സ്വദേശീ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ മുന്‍നിരയില്‍ തന്നെ മുസ്‌ലിംകളുണ്ടായിരുന്നു. മഹാത്മാഗാന്ധിയോടൊപ്പം ജവഹര്‍ലാല്‍ നെഹ്‌റുവും വല്ലഭായ് പട്ടേലും രാജഗോപാലാചാരിയുമെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഹിംസയിലധിഷ്ഠിതമായ സത്യാഗ്രഹ സമരത്തിന് കൂടെയുണ്ടായിരുന്നതുപോലെ മൗലാനാ അബുല്‍കലാം ആസാദും ഖാന്‍ മുഹമ്മദ് അബ്ബാസ് ഖാനും ഖാന്‍ അബ്ദുല്‍ ഗഫാര്‍ ഖാനും മുഹമ്മദലി ജിന്നയുമെല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ത്യന്‍ നാഷണല്‍ കോണ്‍ഗ്രസിന്റെ പ്രസിഡണ്ട് പദം 1923ല്‍ മൗലാനാ അബുല്‍കലാം ആസാദ് ഏറ്റെടുക്കുമ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രായം 35 വയസ്സായിരുന്നു. ഖിലാഫത്ത് പ്രസ്ഥാനത്തിലൂടെ കോണ്‍ഗ്രസിലെത്തിയ അദ്ദേഹം തന്റെ യുവത്വകാലത്ത് നടത്തിയ നാടിനും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളായിരുന്നു ഏറ്റവും പ്രായം കുറഞ്ഞ കോണ്‍ഗ്രസ് പ്രസിഡണ്ട് സ്ഥാനത്തേക്ക് അദ്ദേഹത്തെ കൈപിടിച്ചുയര്‍ത്തിയത്. 1923ലും 1940ലും രണ്ടുതവണ അദ്ദേഹം കോണ്‍ഗ്രസ് പ്രസിഡണ്ടായത് ദേശീയ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഭാവന എത്രയായിരുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു മുമ്പ് ഏറ്റവുമധികം കാലം കോണ്‍ഗ്രസ് പ്രസിഡണ്ടായി സേവനമനുഷ്ഠിച്ച മൗലാനാ ആസാദ് സ്വതന്ത്ര്യ ഇന്ത്യയുടെ ആദ്യത്തെ വിദ്യാഭ്യാസമന്ത്രി കൂടിയായിരുന്നു. വിവിധ കാലങ്ങളില്‍ കോണ്‍ഗ്രസിന്റെ അധ്യക്ഷസ്ഥാനമലങ്കരിച്ച റഹ്മത്തുള്ള സയാനി, നവാബ് സയ്യിദ് മഹ്മൂദ് ബഹദൂര്‍, സയ്യിദ് ഹസന്‍ ഇമാം, ഹകീം അജ്മല്‍ഖാന്‍, മൗലാനാ മുഹമ്മദലി ജൗഹര്‍, മുഖ്താര്‍ അഹ്മദ് അന്‍സാരി തുടങ്ങിയ പേരുകള്‍ മുസ്‌ലിംകള്‍ ദേശീയ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തില്‍ എത്രത്തോളം സജീവമായിരുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കിത്തരുന്നുണ്ട്. അല്‍ ഹിലാല്‍, അല്‍ ബലാഗ് എന്നീ ആനുകാലികങ്ങളിലൂടെ ദേശീയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനുവേണ്ടി തൂലികയെ പടവാളാക്കി ഉപയോഗിക്കുകയും നിസ്സഹകരണ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിലിരുന്നതിനാല്‍ നിരവധി തവണ ജയില്‍വാസമനുഭവിക്കുകയും ചെയ്ത ആസാദിനെപ്പോലെത്തന്നെ ഇന്ത്യയിലെങ്ങുമുള്ള മുസ്‌ലിംകള്‍ നാടിനെ സ്‌നേഹിച്ച് നാടിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായി യുവത്വവും സമ്പത്തും ആരോഗ്യവുമെല്ലാം വിനിയോഗിച്ചവരായിരുന്നു. 1930 നവംബര്‍ 30ന് ലണ്ടനില്‍ വെച്ചുനടന്ന വട്ടമേശാ സമ്മേളനത്തിന്റെ നാലാമത്തെ പ്ലീനറി സെഷനില്‍ മൗലാനാ മുഹമ്മദലി ജൗഹര്‍ നടത്തിയ ദീര്‍ഘമായ പ്രസംഗം മുസ്‌ലിംകള്‍ എത്രത്തോളം സ്വാതന്ത്ര്യദാഹികളും നാടിനെ സ്‌നേഹിക്കുന്നവരുമായിരുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. ബ്രിട്ടണിന്റെ ഇന്ത്യന്‍ വൈസ്രോയിയായിരുന്ന ഇര്‍വിന്‍ പ്രഭു ഔദ്യോഗികമായി ഉല്‍ഘാടനം ചെയ്ത വട്ടമേശാ സമ്മേളനത്തിലെ അധ്യക്ഷനായിരുന്ന ബ്രിട്ടീഷ് പ്രധാനമന്ത്രി റാംസെ മെക്‌ഡൊണാള്‍ഡിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തുകൊണ്ടുള്ള, ഓരോ പദങ്ങളിലും സ്വാതന്ത്ര്യദാഹവും ദേശസ്‌നേഹവും ത്രസിക്കുന്ന പ്രസ്തുത പ്രസംഗത്തിലെ ‘ഒന്നുകില്‍ എന്റെ നാടായ ഇന്ത്യക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം നല്‍കുക; അല്ലെങ്കില്‍ സ്വാതന്ത്ര്യമുള്ള നാട്ടില്‍, ലണ്ടനില്‍ എനിക്കൊരു ശവക്കുഴിക്ക് സ്ഥലം തരിക; എന്റെ നാട്ടിലേക്ക് ഒരു അടിമയായി തിരിച്ചുപോകാന്‍ എനിക്കു കഴിയില്ല’യെന്ന പരാമര്‍ശം ഓരോ ഇന്ത്യക്കാരന്റെയും ദേശാഭിമാനത്തെയും രാജ്യസ്‌നേഹത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതാണ്. പോര്‍ച്ചുഗീസുകാര്‍ക്കെതിരില്‍ തങ്ങളുടെ സമ്പത്തും ഊര്‍ജ്ജവും ചെലവഴിച്ച് ഒരു നൂറ്റാണ്ടു പൊരുതിയ കേരള മുസ്‌ലിംകള്‍ ദേശീയ പ്രസ്ഥാനത്തിലും സ്വാതന്ത്ര്യ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളിലും സജീവമായിരുന്നു. നാല്‍പത്തിയേഴ് വയസ്സുവരെ മാത്രം നീണ്ടുനിന്ന തന്റെ ആയുസ്സിനിടെ സ്വാതന്ത്ര്യസമര പ്രസ്ഥാനത്തിനായി പത്രം നടത്തുകയും അഹിംസാ സമരങ്ങളില്‍ പങ്കെടുക്കുകയും നിരവധി തവണ ജയിലിലടക്കപ്പെടുകയും ചെയ്ത മുഹമ്മദ് അബ്ദുര്‍റഹ്മാന്‍ സാഹിബ് കേരള മുസ്‌ലിംകളുടെ ദേശസ്‌നേഹത്തിന്റെയും സ്വാതന്ത്ര്യവാഞ്ചയുടെയും പ്രതീകമാണ്. 1939ല്‍ കെ.പി.സി.സി പ്രസിഡണ്ടായി സ്ഥാനമേല്‍ക്കുമ്പോള്‍ നാല്‍പത്തൊന്നു വയസ്സുമാത്രം പ്രായമുണ്ടായിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രായം കുറഞ്ഞ കെ.പി.സി.സി പ്രസിഡണ്ട് എന്ന ഖ്യാതി ഇന്നേവരെ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല. 1930 ജനുവരി 26ന് നടന്ന ലാഹോര്‍ കോണ്‍ഗ്രസില്‍ വെച്ച് പൂര്‍ണ സ്വരാജ് പ്രഖ്യാപനം നടക്കുമ്പോള്‍ കേരളത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചുകൊണ്ട് അവിടെയുണ്ടായിരുന്നത് കെ. എം. സീതിസാഹിബായിരുന്നു. സ്വദേശാഭിമാനി പത്രത്തിലൂടെ നാട്ടില്‍ നിലനിന്ന ദുര്‍ഭരണത്തിനെതിരെ ജനാധിപത്യാവബോധം വളര്‍ത്താനും മുസ്‌ലിം, അല്‍ ഇസ്‌ലാം, ദീപിക എന്നീ ആനുകാലികങ്ങളിലൂടെ മുസ്‌ലിംകളെ അന്ധവിശ്വാസങ്ങളില്‍ നിന്ന് രക്ഷിക്കുവാനും അവരില്‍ ദേശസ്‌നേഹം ജ്വലിപ്പിക്കുവാനും ശ്രമിച്ച വക്കം അബ്ദുല്‍ ക്വാദിര്‍ മൗലവിയായിരുന്നല്ലോ, മതത്തിലും ദേശീയ പ്രവര്‍ത്തനത്തിലുമുള്ള സീതിസാഹിബിന്റെ വഴികാട്ടി. സാമ്പത്തികമായി ഉയര്‍ന്ന നിലവാരത്തിലുള്ള ഒരു വര്‍ത്തക കുടുംബത്തില്‍ ജനിച്ച വക്കം മൗലവിക്ക് നാടിനുവേണ്ടി ജീവിക്കുകയും ചെലവഴിക്കുകയും ചെയ്തതുകൊണ്ടാണ് ദരിദ്രനായി മരിക്കേണ്ടിവന്നത്. നാടിനെ സ്‌നേഹിക്കുകയും നശിപ്പിക്കുന്നവര്‍ക്കെതിരെ പോരാടുകയും ചെയ്യാന്‍ കേരള മുസ്‌ലിംകള്‍ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് ഇ. മൊയ്തു മൗലവിയുടെയും കട്ടിലശ്ശേരി മുഹമ്മദ് മൗലവിയുടെയും ആലി മുസ്‌ല്യാരുടെയും വാരിയംകുന്നത്ത് കുഞ്ഞഹമ്മദ് ഹാജിയുടെയും കെ. എം. മൗവിയുടെയുമെല്ലാം ചരിത്രം നമുക്ക് പറഞ്ഞുതരുന്നുണ്ട്. നമ്മുടെ നാടിന്റെ നന്മകളെല്ലാം എല്ലാ ഇന്ത്യക്കാരുടേതുമാണെന്നും നമ്മുടെ പൂര്‍വികര്‍ക്ക് സംഭവിച്ച അബദ്ധങ്ങള്‍ നമുക്ക് സംഭവിക്കാതിരിക്കുവാനുമാണ് നാം ചരിത്രം പഠിക്കുന്നതെന്നുമുള്ള തിരിച്ചറിവാണ് അഖണ്ഡഭാരത്തിന്റെ പുരോഗതിക്കുവേണ്ടി കൈകോര്‍ക്കുന്ന എല്ലാ ഇന്ത്യക്കാര്‍ക്കുമുണ്ടാകേണ്ടത്. ഹിന്ദുക്കളും മുസ്‌ലിംകളുമാകുന്ന നമ്മുടെ മുന്‍ഗാമികള്‍ ത്യാഗങ്ങള്‍ സഹിച്ചും ജീവന്‍ നല്‍കിയും വളര്‍ത്തിക്കൊണ്ടുവന്ന നമ്മുടെ നാടിനെ സംരക്ഷിക്കുകയും പുരോഗതിയിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത് നമ്മുടെയെല്ലാം ബാധ്യതയാണ്. ഈ ബാധ്യതയെക്കുറിച്ച ബോധം പൗരന്‍മാരില്‍ സൃഷ്ടിക്കാന്‍ കഴിയുമ്പോഴാണ് രാഷ്ട്രനേതൃത്വം ഫലവത്തായിത്തീരുക. പരസ്പരം വെറുക്കുകയും വൈരത്തോടെ പെരുമാറുകയും ചെയ്യുന്ന ജനതതികള്‍ക്ക് രാഷ്ട്രപുനര്‍നിര്‍മാണ പ്രക്രിയയില്‍ സജീവവും സൃഷ്ടിപരവുമായ പങ്കുവഹിക്കാനാവില്ല. അത് മനസ്സിലാക്കിക്കൊണ്ടുതന്നെയാകണം, സാമ്രാജ്യത്വ ചരിത്രകാരന്‍മാര്‍ ഇന്ത്യക്കാരെ ഭിന്നിപ്പിക്കുവാനുതകുന്ന രീതിയില്‍ നമ്മുടെ ഭൂതകാലത്തെ പുനരാവിഷ്‌കരിച്ച് അവതരിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചത്. ഇന്ത്യാ ചരിത്രത്തെ മൂന്നായി വിഭജിക്കുകയും നന്‍മകളുടെ മാത്രം പുരാതന ഇന്ത്യയും തിന്‍മകളുടെ മാത്രം മധ്യകാല ഇന്ത്യയും നാടിനെ പരിഷ്‌കരിക്കുവാനുള്ള സാമ്രാജ്യത്വാഗമനത്തിന്റെ ആധുനിക ഇന്ത്യയും ചരിത്ര പുസ്തങ്ങളില്‍ സ്ഥാനം പിടിച്ചത് അങ്ങനെയാണ്. പൗരാണിക ഹിന്ദുഇന്ത്യയുടെ പ്രോജ്ജ്വല കാലത്തെ തകര്‍ത്തുകൊണ്ടുള്ള മധ്യകാല മുസ്‌ലിം അധിനിവേശത്തെക്കുറിച്ച ചരിത്രത്തിന്റേതല്ലാത്ത അറിവുകള്‍ ചരിത്രഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ പേറാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ നാടിനുവേണ്ടി ജീവിക്കുകയും നാടിന്റെ നന്‍മക്കായി യത്‌നിക്കുകയും ചെയ്തവരില്‍ പലരും അധിനിവേശകാരികളും അക്രമകാരികളുമായിത്തീര്‍ന്നു. പൗരാണിക ഭാരതത്തെ വിഗ്രഹവല്‍ക്കരിക്കുകയും മധ്യകാല ഭാരതത്തെ തമസ്‌കരിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടാണ് ഭിന്നിപ്പിന്റെയും വൈരത്തിന്റെയും വിഷബീജങ്ങള്‍ ഇന്ത്യന്‍ ധിഷണകളിലേക്ക് ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ കടത്തിവിട്ടത്. ഈ വിഷബീജങ്ങള്‍ പല രൂപത്തില്‍ ഇന്ത്യയില്‍ വളര്‍ന്നു വലുതായിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെ വളര്‍ന്നുവന്ന സംഘടനകളിലൊന്നാണ് രാഷ്ട്രീയ സ്വയം സേവക് സംഘം. നന്‍മകളുടേത് മാത്രമായ ഒരു ഭൂതകാലം ഭാരതത്തിനുണ്ടായിരുന്നുവെന്നും അത് തകര്‍ത്തത് മുസ്‌ലിം അതിക്രമകാരികളാണെന്നും പ്രസ്തുത ഭൂതകാലത്തെ പുനര്‍നിര്‍മിക്കുവാന്‍ അക്രമകാരികളുടെ പുതിയ തലമുറയെ നിഷ്‌കാസനം ചെയ്യണമെന്നുമുള്ള പാഠങ്ങളാണ് സംഘത്തിന്റെ ഉല്‍പത്തിക്കുതന്നെ നിമിത്തമായത്. ജര്‍മനിയില്‍ ഹിറ്റ്‌ലറുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ വളര്‍ത്തിക്കൊണ്ടുവരാന്‍ ശ്രമിച്ച സാംസ്‌കാരിക ദേശിയതയിലധിഷ്ഠിതമായ നാസി നാടിനെപ്പോലെയുള്ള ഒരു ഹിന്ദു രാഷ്ട്രമായിരുന്നു ആര്‍. എസ്. എസിന്റെ സ്വപ്‌നം. അതുകൊണ്ടാണ് ആര്‍. എസ്. എസ് സ്ഥാപകനായ ഹെഗ്‌ഗെവാറില്‍ നിന്ന് ദേശീയതയെക്കുറിച്ച് പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാലത്ത് സംഘത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സൈദ്ധാന്തികാചാര്യനായ ഗുരുജി മാധവസദാശിവഗോര്‍വാള്‍ക്കര്‍ ഇങ്ങനെ എഴുതിയത്: ”ബൗദ്ധികമായി ഉയര്‍ന്ന രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങളില്‍ നിന്ന് നാം എത്തുന്ന നിലപാട് ഇതാണ്. ഹിന്ദുസ്ഥാനിലെ ഹിന്ദുക്കളല്ലാത്തവര്‍ ഒന്നുകില്‍ ഹിന്ദു സംസ്‌കാരവും ഭാഷയും സ്വീകരിക്കുകയും ഹിന്ദുമതത്തെ ആദരിക്കുകയും ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്യാന്‍ പഠിക്കുകയും ഹിന്ദുരാഷ്ട്രത്തെ വാഴ്ത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ചെയ്യാതിരിക്കുകയും വേണം. കാലാകാലങ്ങളായി അവര്‍ ഈ നാടിനോടും ഇതിന്റെ ചുരപുരാതന പാരമ്പര്യത്തോടും പുലര്‍ത്തിപ്പോരുന്ന അസഹിഷ്ണുതയും കൃതഘ്‌നതയും അവസാനിപ്പിക്കുകയും അതിനോട് സ്‌നേഹത്തിന്റെയും ഭക്തിയുടേയും സൃഷ്ടിപരമായ സമീപനം വളര്‍ത്തിക്കൊണ്ടുവരികയും വേണം. ഒറ്റവാക്കില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ അവര്‍ വിദേശികളായി നില്‍ക്കുന്നത് അവസാനിപ്പിക്കുകയോ ഹിന്ദുരാഷ്ട്രത്തോട് പൂര്‍ണമായും കീഴൊതുങ്ങി ജീവിക്കുകയോ വേണം. യാതൊരു അവകാശങ്ങളും അവര്‍ ആവശ്യപ്പെടരുത്. അവര്‍ക്കിവിടെ യാതൊരു പരിഗണയുമുണ്ടാവുകയില്ല. പൗരന്‍മാരുടെ അവകാശങ്ങള്‍ പോലും ആവശ്യപ്പെടാന്‍ അവര്‍ക്ക് അര്‍ഹതയുണ്ടാവുകയില്ല.” (ണല ീൃ ഛൗൃ ചമശേീിവീീറ റലളശിലറ, ുമഴല 52) 8 ഇന്ത്യയെന്ന സങ്കല്‍പ്പത്തെ തന്നെ തകിടം മറിക്കുകയും അതിര്‍ത്തികള്‍ക്കകത്തെ ഒരു ഭൂപ്രദേശം എന്നതിലുപരിയായി സാംസ്‌കാരിക ദേശീയതയാണ് ഭാരതമെന്ന് വാദിക്കുകയും ഹിന്ദുസംസ്‌കാരം സ്വീകരിക്കാത്തവര്‍ക്ക് ആ ദേശീയതയില്‍ അംഗമാകാനാവില്ലെന്ന് സമര്‍ത്ഥിക്കുകയും നാസികള്‍ ജര്‍മനിയില്‍ ചെയ്യുന്നതുപോലെയുള്ള ഒരു സാംസ്‌കാരിക ശുദ്ധീകരണമാണ് ഇന്ത്യയില്‍ ആവശ്യമെന്ന ആര്‍. എസ്. എസ് ആശയം വ്യക്തമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് ഗോള്‍വാള്‍ക്കറുടെ നടേ സൂചിപ്പിച്ച ഗ്രന്ഥം. പുരാതന ഇന്ത്യ സകല നന്‍മകളുടെയും പ്രതീകമായിരുന്നുവെന്ന് വാദിച്ചു തുടങ്ങുന്ന അദ്ദേഹം മുസ്‌ലിംകള്‍ ഇന്ത്യയില്‍ കാലുകുത്തിയതു മുതലാണ് നമ്മുടെ പതനമുണ്ടായതെന്ന് സമര്‍ത്ഥിക്കുകയും അതില്‍ നിന്ന് കരകയറുവാനുള്ള പ്രയത്‌നമാണ് ഹിന്ദുക്കളുടെ പക്ഷത്തുനിന്നുണ്ടാവേണ്ടതെന്ന് വാദിക്കുകയുമാണ് അദ്ദേഹം ചെയ്യുന്നത്. ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ക്കെതിരെ നടക്കുന്ന സമരത്തേക്കാള്‍ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ് മുസ്‌ലിംകളെ നശിപ്പിക്കുന്നതിനുവേണ്ടിയുള്ള സമരമെന്നും അതിനായി ഒരുങ്ങുകയാണ് ഹിന്ദുജനത വേണ്ടതെന്നുമുള്ള സന്ദേശമാണ് അദ്ദേഹം ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ വരികള്‍ക്കിടയിലൂടെ വായനക്കാരന്റെ മസ്തിഷ്‌കത്തിലേക്ക് ഇട്ടുകൊടുക്കുന്നത്. മുസ്‌ലിം ‘അതിക്രമത്തെ’ പ്രതിരോധിക്കുകയല്ല, പ്രത്യുത അവരെ ഉന്‍മൂലനം ചെയ്യുകയാണ് വേണ്ടതെന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീക്ഷണം. 1942 മെയ് 8ാം തിയതി നടന്ന ഒരു ആര്‍.എസ്.എസ് യോഗത്തില്‍ ഈ വീക്ഷണം അദ്ദേഹം തുറന്നവതരിപ്പിച്ചതായി ചരിത്രകാരനായ ബിപന്‍ ചന്ദ്ര രേഖപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. യോഗത്തില്‍ വെച്ച് ഗോള്‍വാള്‍ക്കര്‍ പറഞ്ഞതിങ്ങനെയാണ്: ‘ഈ സംഘമാരംഭിച്ചത് മുസ്‌ലിം അതിക്രമങ്ങളെ തടുക്കുവാന്‍ വേണ്ടി മാത്രമല്ല, പ്രസ്തുത രോഗത്തെ വേരോടെ പിഴുതെറിയുന്നതിനുവേണ്ടിയാണ്.’ വിവേകാനന്ദനുശേഷം തന്നെ ഏറ്റവുമധികം സ്വാധീനിച്ച വ്യക്തി ഗുരുജി ഗോള്‍വാള്‍ക്കറാണെന്ന് ഗുജറാത്ത് അസംബ്ലി ഇലക്ഷനിലെ തന്റെ രണ്ടാമത്തെ വിജയത്തിനുശേഷം 2008ല്‍ എഴുതിയ ജ്യോതിപുഞ്ച് എന്ന ഗ്രന്ഥത്തില്‍ ശ്രീ നരേന്ദ്ര മോദി വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. ഇന്ത്യയ്ക്കകത്തെ ഇന്ത്യയുടെ ശത്രുക്കളാണ് മുസ്‌ലിംകളെന്ന് തന്റെ വിചാരധാരയില്‍ സമര്‍ത്ഥിക്കുന്ന ഗോള്‍വാള്‍ക്കറുടെ അനുയായിയായിത്തീരാന്‍, തന്റെ എട്ടാം വയസ്സുമുതല്‍ അഹമ്മദാബാദിലെ കേരിപിതാ ആര്‍. എസ്. എസ് ശാഖയില്‍ ബാല സ്വയംസേവകയായിത്തീര്‍ന്ന നരേന്ദ്ര മോദിക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. കുടുംബജീവിതം പോലും വേണ്ടെന്നുവെച്ച് തന്റെ ഇരുപതാമത്തെ വയസ്സുമുതല്‍ തന്നെ ആര്‍. എസ്. എസിന്റെ മുഴുസമയ പ്രചാരകനായിത്തീര്‍ന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിലേക്ക് മുസ്‌ലിം വിരോധവും വിദ്വേഷവും വേണ്ടത്ര നിറയ്ക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാവും. ഗുജറാത്ത് കലാപത്തിലെ മുസ്‌ലിംകള്‍ക്കെതിരെയുള്ള വംശീയ ഉന്‍മൂലനത്തിന്റെ മനഃശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ച് പഠിച്ചവരില്‍ പലരും ചെറുപ്പം മുതല്‍ മസ്തിഷ്‌കത്തിലേക്ക് സന്നിവേശിക്കപ്പെട്ട മുസ്‌ലിം വിദ്വേഷത്തിന്റെ ബഹിര്‍പ്രകടനം കൂടിയായിരിക്കണം അന്നത്തെ ഗുജറാത്ത് മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ കര്‍മകാണ്ഡത്തിനു പിന്നിലുള്ളതെന്ന് നിരീക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. നാടുനശിപ്പിക്കുക മാത്രമാണ് മുസ്‌ലിംകള്‍ ചെയ്തിട്ടുള്ളതെന്ന തത്ത്വശാസ്ത്രത്തില്‍ ഊട്ടപ്പെട്ട രാഷ്ട്രീയാദര്‍ശത്തിന്റെ മുഴുസമയ പ്രചാരകനും പ്രയോക്താവുമായി അരനൂറ്റാണ്ടുകാലം ജീവിച്ച ഒരാള്‍ പ്രധാനമന്ത്രി കസേരയിലിരുന്ന് ലോകപൊലീസിനെ കാണാന്‍ പോകുന്നതിന് മുമ്പ് മുസ്‌ലിംകള്‍ രാജ്യത്തെ സ്‌നേഹിക്കുന്നവരും ഇന്ത്യക്ക് വേണ്ടി ജീവിക്കുകയും മരിക്കുകയും ചെയ്യാന്‍ സന്നദ്ധരുമാണെന്ന് പറയുമ്പോള്‍ അതിനുപിന്നിലെ ഉദ്ദേശ്യശുദ്ധി സംശയിക്കപ്പെടുക സ്വാഭാവികമാണ്. പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ പ്രസ്താവനക്കുശേഷമുള്ള പ്രതികരണങ്ങളില്‍ മിക്കതിലും നാം കണ്ടത് ഈ സംശയമാണ്. താന്‍ അരനൂറ്റാണ്ടുകാലം പ്രചരിപ്പിച്ചുനടന്ന തത്ത്വശാസ്ത്രം ബാഹ്യമായെങ്കിലും തിരുത്തുകയാണ് നമ്മുടെ പ്രധാനമന്ത്രി ചെയ്തിരിക്കുന്നതെന്ന കാര്യത്തില്‍ സംശയമില്ല. പ്രസ്തുത പ്രസ്താവനയ്ക്കു പിന്നിലെ ഉദ്ദേശ്യശുദ്ധി സംശയിക്കുനനവര്‍ക്ക് അങ്ങനെ സംശയിക്കുവാനും അദ്ദേഹത്തില്‍ കാപട്യമാരോപിക്കുന്നവര്‍ക്ക് അങ്ങനെ ചെയ്യുവാനുമെല്ലാം സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. എന്നാല്‍ മുസ്‌ലിംകള്‍ രാജ്യസ്‌നേഹമുള്ളവരാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുമ്പോള്‍ അത് ഈ സമുദായത്തിന് ലഭിക്കേണ്ട അംഗീകാരം, അനിഷ്ടത്തോടെയാണെങ്കിലും, നല്‍കാന്‍ അദ്ദേഹം സന്നദ്ധമായതാണെന്ന് തിരിച്ചറിയപ്പെടാതിരുന്നുകൂടാ. ഇന്ത്യയുടെ ശത്രിക്കളാണ് മുസ്‌ലിംകളെന്ന് പ്രചരിപ്പിക്കാനായി ജീവിതത്തിന്റെ ‘നല്ല കാലം’ മുഴുവന്‍ ചെലവഴിച്ച ഒരാള്‍ ഇപ്പോഴെങ്കിലും അതു ശരിയല്ലെന്ന് തിരിച്ചറിയുകയും ഈ നാടിനുവേണ്ടി ജീവിക്കുവാനും മരിക്കുവാനും സന്നദ്ധതയുള്ളവരാണ് അവരെന്ന് തുറന്നുപറയുകയും ചെയ്തത് ചെറിയ കാര്യമൊന്നുമല്ല. അമേരിക്കയിലേക്കുള്ള യാത്രാ അനുമതി നിഷേധിക്കപ്പെടാതിരിക്കുവാനാണെങ്കിലും മുസ്‌ലിംകളെ പ്രീണിപ്പിക്കാനാണെങ്കിലും, താന്‍ അരനൂറ്റാണ്ടുകാലം തമസ്‌കരിക്കുവാന്‍ പരിശ്രമിച്ച ഒരു സത്യം ഒരാള്‍ വിളിച്ചു പറയുമ്പോള്‍ അത് മുസ്‌ലിം സമുദായത്തിന് ലഭിക്കുന്ന ഒരു വലിയ അംഗീകാരം തന്നെയാണ്. ജീവനും സ്വത്തുമെല്ലാം നാടിന്റെ നന്‍മക്കായി സമര്‍പ്പിച്ച ഒരു സമുദായത്തിന് ലഭിക്കുന്ന വലിയ അംഗീകാരം! അല്‍ ക്വാഇദയുടെ താളത്തിനനുസരിച്ച് തുള്ളാന്‍ ഇന്ത്യന്‍ മുസ്‌ലിംകളെ കിട്ടുകയില്ലെന്ന പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ പ്രതീക്ഷയും ഇന്ത്യയിലെ മുസ്‌ലിം ചരിത്രത്തില്‍ നിന്ന് പാഠമുള്‍ക്കൊണ്ടുകൊണ്ടുള്ളതായിരിക്കണം. ജനിച്ചുജീവിച്ച നാടിനെതിരെ കലാപമുയര്‍ത്തുകയും സഹജീവികളെ കൊന്നുടുക്കിക്കൊണ്ട് രാഷ്ട്രീയലാഭങ്ങള്‍ക്കായി ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യാന്‍ പടച്ചവനും അവന്റെ പ്രവാചകനും അനുവദിക്കാത്തതുകൊണ്ടുതന്നെ നാടിനെ നശിപ്പിക്കുവാനായി കടന്നുവരുന്നവരെ മുഖം നോക്കാതെ നേരിടുകയാണ് എന്നും മുസ്‌ലിംകള്‍ ചെയ്തിട്ടുള്ളത്. ഭീകരവാദവും തീവ്രവാദവും ഇസ്‌ലാമിന് അന്യമായതുകൊണ്ടുതന്നെ, മുസ്‌ലിംകളെ ഭീകരന്‍മാരാക്കിത്തീര്‍ക്കുന്നതിനുവേണ്ടിയുള്ള പരിശ്രമങ്ങളെ ചെറുത്തുതോല്‍പ്പിച്ച ചരിത്രമാണ് ലോകത്തെങ്ങുമുള്ള പണ്ഡിതസമൂഹത്തിന്റേത്. ഇന്ത്യയിലെ സ്ഥിതിയും വ്യത്യസ്തമല്ല. മുസ്‌ലിംകള്‍ക്കെതിരെയുള്ള അനീതികള്‍ മുടിയഴിച്ചു തള്ളുന്ന വര്‍ത്തമാനകാല ഇന്ത്യന്‍ സാഹചര്യത്തില്‍, അസംതൃപ്തമായ മുസ്‌ലിം മനസ്സിലേക്ക് ഭീകരവാദത്തിന്റെ വിഷബീജങ്ങള്‍ കുത്തിവെക്കാനുള്ള ബുദ്ധിപരമായ പരിശ്രമങ്ങള്‍ സാമ്രാജ്യത്വും അവരുടെ ബൗദ്ധികായുധമായ മീഡിയയും പരമാവധി നടത്തുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഇന്ത്യയിലെ മുസ്‌ലിം മനസ്സിനെ വര്‍ഗീയവല്‍ക്കരിച്ച് വിഷമയമാക്കാന്‍ അവര്‍ക്കൊന്നും കഴിയാത്തത് ക്വുര്‍ആനിന്റെയും നബിചര്യയുടെയും പരിചയുപയോഗിച്ചുള്ള പണ്ഡിതപ്രതിരോധം കൊണ്ടുതന്നെയാണ്. ആരുതന്നെ നാട് ഭരിച്ചാലും ഇന്ത്യ ഞങ്ങളുടേതുകൂടിയാണെന്ന് ഇന്ത്യന്‍ മുസ്‌ലിംകള്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നു. ഇന്ത്യന്‍ മുസ്‌ലിംകള്‍ ജനിച്ചതിവിടെയാണ്; ജീവിക്കുന്നതിവിടെയാണ്; സ്വദേശത്തും വിദേശത്തുമായി വിയര്‍പ്പൊഴുക്കി അവര്‍ അധ്വാനിക്കുന്നത് ഈ നാടിന്റെ പുരോഗതിക്കുവേണ്ടിയാണ്. അവര്‍ മരണപ്പെടുക ഈ മണ്ണില്‍ വെച്ചാണെങ്കില്‍ മുസ്‌ലിംകള്‍ക്ക് അന്ത്യവിശ്രമത്തിനുള്ള കബറിടവും ഇവിടെത്തന്നെയാണുള്ളത്. ഇത് ഞങ്ങളുടെ നാടാണ്. നാടിനെ സ്‌നേഹിക്കുന്നവരാണ് ഞങ്ങളെന്ന് പ്രധാനമന്ത്രി അംഗീകരിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും അതാണ് സത്യമെന്ന് ഞങ്ങളുടെ ചരിത്രവും വര്‍ത്തമാനവും വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. ഇന്ത്യയെ തകര്‍ക്കാനായി കപ്പലോട്ടി വന്നവരെ പരാജയപ്പെടുത്താന്‍ ജീവന്‍ തൃണവല്‍ഗണിച്ച് പോരാടുകയും സ്വത്ത് ചെലവഴിച്ച് പാപ്പരാവുകയും ചെയ്തവരുടെ പാരമ്പര്യമാണ് ഇന്ത്യന്‍ മുസ്‌ലിംകളുടേത്. ഇന്ത്യയെ തകര്‍ക്കാന്‍ ആരെയും ഞങ്ങള്‍ അനുവദിക്കുകയില്ല. ഇത് ആരുടെയെങ്കിലും മുന്നിലുള്ള ഭംഗിവാക്കു പറച്ചിലോ ആരെയെങ്കിലും ഭയപ്പെട്ടുകൊണ്ടുള്ള കുമ്പസാരമോ അല്ല. നാടിനെ സ്‌നേഹിക്കുന്ന മുസ്‌ലിംകളുടെ ഹൃദയത്തില്‍ നിന്നുള്ള ഏറ്റുപറച്ചിലാണ്. ഇന്ത്യ ഞങ്ങളുടേതാണ്; ഇത് നശിക്കുമ്പോള്‍ അതോടൊപ്പം നശിക്കുക ഞങ്ങള്‍ കൂടിയായിരിക്കും. നാടിനെ സ്‌നേഹിക്കുന്ന മുസ്‌ലിംകള്‍, ഈ നാടിനെ നശിപ്പിക്കുവാന്‍ ആരെയും അനുവദിക്കുകയില്ല. എന്തെന്നാല്‍ ഞങ്ങള്‍ ഞങ്ങളുടെ നാടിനെ സ്‌നേഹിക്കുന്നു; നാടിനുവേണ്ടി ജീവിക്കുന്നവരാണ് ഞങ്ങള്‍; ആവശ്യമെങ്കില്‍ നാടിനായി മരിക്കുവാനും ഞങ്ങള്‍ സന്നദ്ധരാവും. ഒന്നര സഹസ്രാബ്ദക്കാലത്തെ മുസ്‌ലിം ചരിത്രമുള്ള ഈ രാജ്യത്തിന്റെ പ്രധാനമന്ത്രിക്ക് അതംഗീകരിക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിയില്ല; നരേന്ദ്ര മോദിയിലെ ആര്‍. എസ്. എസുകാരന്‍അതംഗീകരിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും ശരി!